Δευτέρα, 14 Απριλίου 2008

Στην Ελλάδα,μας αποκαλούν «ρατσιστές».Ποιοι; Οι δουλέμποροι!

Ο «Ελεύθερος Τύπος» αποκάλυψε πριν λίγες μέρες τις «φράουλες της ντροπής». Παραφράζοντας το παλαιό έργο του Τζών Στάϊνμπεργκ, «τα Σταφύλια της Οργής», που διεκτραγωδούσε τις άθλιες συνθήκες μέσα στις οποίες ζούσαν οι εσωτερικοί μετανάστες (από την Οκλαχόμα στην Καλιφόρνια) στη Μεγάλη Κρίση του Μεσοπολέμου. Τότε που το αμερικανικό όνειρο είχε γίνει εφιάλτης…Οι σύγχρονες «φράουλες της ντροπής», εντοπίστηκαν στην ελληνική επαρχία. Και αφορούν λαθραίους (ή στα όρια την νομιμότητας) μετανάστες από το Μπαγκλαντές και το Πακιστάν. Που δουλεύουν στις φραουλοφυτείες για λίγες δεκάδες ευρώ μεροκάματο. Τα μισά τα δίνουν για στέγη και τροφή. Τα άλλα μισά τους τα παίρνουν για «προστασία»…Μέχρι πρόσφατα μας έμαθαν να «θεωρούμε ρατσιστές» αυτούς που ΔΕΝ θέλουν τους λαθρομετανάστες. Τώρα διαπιστώνουμε ότι συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Πραγματικά ρατσιστές – του χειρότερου είδους ρατσιστές, ακριβέστερα: δουλέμποροι! – είναι αυτοί που τους θέλουν και τους φέρνουν. Κάθε χώρα προσπαθεί να ελέγξει τη λαθρομετανάστευση. Αυτό δεν είναι ρατσισμός. Κάθε χώρα θεσπίζει όρους εισόδου, εργασίας και ασφάλισης των ξένων στην επικράτειά της. Γιατί το κάνει αυτό; Όχι, βέβαια, για ρατσιστικούς λόγους. Αλλά γιατί καμιά χώρα δεν αντέχει απεριόριστο αριθμό ξένων, χωρίς να κινδυνεύσει η Δημόσια Τάξη, οι δημόσιες υπηρεσίες γενικότερα - η Υγεία, η Εκπαίδευση - αλλά και η κοινωνική συνοχή. Άλλωστε, πρώτοι οι νόμιμοι μετανάστες απαιτούν να ελεγχθούν οι «λαθραίοι». Οι νόμιμοι, στη μεγάλη πλειονότητά τους αναμιγνύονται με τους ντόπιους και «ενσωματώνονται» στην κοινωνία. Πολύ συχνά την εμπλουτίζουν, πολιτιστικά, δημογραφικά, κοινωνικά και οικονομικά. Αλλά οι «λαθραίοι» δύσκολα ενσωματώνονται, ενώ δημιουργούν αρνητικά στερεότυπα που αμαυρώνουν την εικόνα των νόμιμων μεταναστών. Ποιοι θέλουν τους λαθρομετανάστες. Μόνον εκείνοι που εκμεταλλεύονται τη δεινή θέση τους. Τους δίνουν μεροκάματο πείνας. Τους μοιράζουν ψίχουλα με το ένα χέρι και τους τα παίρνουν με το άλλο. Τους χρησιμοποιούν ως «εμπόρευμα» μιας χρήσεως. Τους βάζουν σε εργοτάξια χωρίς προστατευτικά μέτρα. Δεν τους αποζημιώνουν, αν πάθουν ατυχήματα. Δεν τους ασφαλίζουν. Δεν δίνουν αναφορά σε κανένα αν «χαθούν»… Αυτοί είναι και ρατσιστές και δουλέμποροι! Κι αν τολμήσει κανείς να διαμαρτυρηθεί τον στιγματίζουν ως «ρατσιστή». Σε όλη την Ευρώπη η λαθρομετανάστευση θεωρείται «ασύμμετρος απειλή»!Στην Ελλάδα, αν μιλήσουμε μας αποκαλούν «ρατσιστές». Ποιοι; Οι δουλέμποροι! Οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Οι έννοιες έχουν αντιστραφεί. Ο Στάϊνπμπεκ πέρα από τα «Σταφύλια της Οργής» έγραψε κι ένα ακόμα αριστούργημα: «Άνθρωποι και Ποντίκια».Τώρα φαίνεται πως κοντεύουμε να ξεχάσουμε ποιοι είναι οι άνθρωποι. Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε, όμως, ποια είναι τα «ποντίκια»
Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

1 σχόλιο:

Μποτίλια Στο Πέλαγος είπε...

Μπράβο και στο Χρύσανθο μπράβο και στον επισκέπτη (στην προκειμένη περίπτωση νοικοκύρη).
Ο διαχωρισμός που γίνεται μεταξύ θυτών και θυμάτων πολύ σωστός, αλλά δυστυχώς αποτελεί την ισχνότατη εξαίρεση.
Διότι εάν χάσουμε τον ανθρωπισμό μας, δεν θα μπορέσουμε να υπεραμυνθούμε άλλων αξιών.