Ο"Ελληνας" εβραίος Ζαν Κοέν «Δούρειος Ίππος» κατά του Ελληνισμού;

Είχαμε αναρτήσει πριν καιρό ένα θέμα με τίτλο ΣΤΑΡΣ ΕΒΡΑΙΟΙ Ή ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΛΟΓΩ ΣΙΩΝ και συγκεκριμένα το επιμελήθηκε ο Συνεργάτης μας Κωνσταντίνος . Εάν επισκεφτούμε την σελίδα του ΚΟΕΝ τελικά μας επιβεβαιώνει σε πολλά που γράψαμε. Ότι δηλαδή δεν μπορεί κάποιος χωρίς μέσο και σπρώξιμο να αναδειχτεί πουθενά και «δια του λόγου το αληθές», ως απόδειξη ότι εβραίοι ,που είναι το 0,2% του πληθυσμού της Γής που με τα χρήματά τους έχουν κατακτήσει τα πάντα ,έχουν κερδίσει το μισά Νόμπελ. Ο κατά τα άλλα «Έλληνας» Κοέν εκθειάζει τον Σόρος τον μεγαλύτερο Ανθέλληνα και χρηματοδότη των Σκοπίων ,ως τον μεγάλο Φιλάνθρωπο του κόσμου .!!!
Τι να πω Ντροπή ; Αίσχος; δεν ξέρω…
Εκθειάζει επίσης το πόσο ανώτερη ράτσα είναι οι εβραίοι σε σχέση με τους Άραβες ,αυτή και μόνο η σύγκριση τον χαρακτηρίζει μέγα ρατσιστή ,και δεν σταματά εκεί , αλλά συνεχίζει λέγοντας πως η διαφορά με τους λοιπούς λαούς έγκειται στην παιδεία των εβραίων!!!
Όλα αυτά τα αναφέρω διότι τελικά οι πολιτικοί μας είναι μεγάλα λαμόγια ,μαλάκες και ανίκανοι. Και εξηγούμαι: Ο «Έλληνας» Κοέν αυτός ο «Δούρειος Ίππος» ήταν σύμβουλος επικοινωνίας (image-maker) στους:
• Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας και Πρωθυπουργό, Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, 1988 - 90.
• Υπουργός Γεράσιμος Αρσένης, 1992 - 93.
• Υποψήφιος Δήμαρχος Σωτήρης Παπαπολίτης, 1990.
• Βουλευτή Β’ Αθηνών Κυριάκο Μητσοτάκη 2004
Και
Επειδή μέχρι τον Απρίλιο του 1990 δεν υπήρχαν επίσημες σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας διετέλεσε επί δύο δεκαετίες ως ανεπίσημος αγωγός επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών. Παράλληλα, ήταν ανεπίσημος σύμβουλος διαφόρων Ελληνικών Κυβερνήσεων σε θέματα Μέσης Ανατολής.
Αυτά δεν τα βγάζω από τον μυαλό μου τα γράφει ο ίδιος στο Βιογραφικό του……
Τελικά τι είναι Ο «Έλληνας» Κοέν ο «Δούρειος Ίππος» του Σιωνισμού εναντίον του Ελληνισμού;

Αυτός Είναι ο Ανθέλληνας Συνάδελφός μου ...΄Αισχος...

Την παρακάτω συνέντευξη του καθηγητή του Παντείου Πανεπισττημίου κ. Αλ. Ηρακλείδη δεν έχασε φυσικά την ευκαιρία να αξιοποιήσει ο σκοπιανικός Τύπος για να εκθέσει την “αξιοπιστία” και την επιχειρηματολογία της Χώρας μας.
Ως πότε, όμως, ο ελληνικός λαός θα ανέχεται τέτοιους καθηγητές να καλλιεργούν ανθελληνικά αντανακλαστικά και μειοδοτικές ιδεοληψίες στα ελληνικά πανεπιστήμια, να επιλέγουν τους διαδόχους τους στις πανεπιστημιακές έδρες με τις ίδιες ιδέες προωθώντας και αναπαράγοντας τον πνευματικό και ιδεολογικό γενιτσαρισμό στην ανώτατη εκπαίδευση;
«Έχουμε κάνει μέγα φάουλ με τις περιουσίες των Σλαβομακεδόνων»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΤΑΣΟ ΤΣΑΚΙΡΟΓΛΟΥ
Ο καθηγητής διεθνών σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου Αλ. Ηρακλείδης είναι εξοικειωμένος με τον χώρο της ΠΓΔΜ: Ο πατέρας του ήταν ο πρώτος μεταπολεμικός πρόξενος της Ελλάδας στα Σκόπια (το 1958) και πρεσβευτής τα τελευταία χρόνια προεδρίας του Τίτο, ενώ ο ίδιος έχει διατελέσει κι εμπειρογνώμονας του υπουργείου Εξωτερικών για τις μειονότητες. Οι απόψεις του, λοιπόν, για τις διαφορές των δυο πλευρών και για την τελευταία επιστολή Γκρούεφσκι προς Καραμανλή έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. 
ΑΛ. ΗΡΑΚΛΕΙΔΗΣ 
*«Προφανώς η ΠΓΔΜ σκληραίνει τη στάση της τόσο για διαπραγματευτικούς λόγους όσο και προκειμένου να αμαυρώσει την εικόνα της Ελλάδας διεθνώς, και ειδικά στο ευρωπαϊκό πλαίσιο, κάτι που “πονάει” περισσότερο», είναι η γενική του εκτίμηση.
 - Πώς θα μπορούσε να απαντήσει η Αθήνα
«Δεν είμαι αρμόδιος να απαντήσω. Περιορίζομαι, ωστόσο, σε δύο σημεία. Πρώτον, η απάντησή μας πρέπει να είναι πιο ήπια και διαλλακτική. Δεύτερον, πρέπει να πάψουμε να στρουθοκαμηλίζουμε, δηλαδή να επιμένουμε στα περί “ανύπαρκτων Σλαβομακεδόνων”. Οι αριθμοί στην Ελλάδα μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα μεγάλοι (μιλάμε για 30.000-40.000), αλλά οι άνθρωποι αυτοί ζουν στη χώρα μας και είναι υπαρκτοί. Ορισμένοι έχουν “μακεδονική” εθνική συνείδηση, ενώ κάποιες άλλες χιλιάδες έχουν ενταχθεί πλήρως στον ελληνικό εθνικό κορμό. Ως εκ τούτου, δεν συντρέχει κίνδυνος για την ελληνική εδαφική ακεραιότητα», μας λέει.
*Και προσθέτει: «Το να επιμένουμε ότι δεν υπάρχει μια εθνοτική μειονότητα ή ομάδα δεν είναι ζήτημα νομικό (δηλαδή εάν τους αναγνωρίζουμε), αλλά θέμα πραγματικό, όπως είχε γνωματεύσει και το Διεθνές Δικαστήριο το 1930 σε σχέση με τις εκατέρωθεν κοινότητες σε Ελλάδα και Βουλγαρία. Επίσης με βάση τις αρχές του Συμβουλίου της Ευρώπης και του ΟΑΣΕ (κείμενο Κοπεγχάγης του 1990) υπάρχει η αρχή του αυτοπροσδιορισμού».
 - Και αν το θέμα φθάσει στο Στρασβούργο;
«Εάν καταλήξει στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τότε η Ελλάδα θα βρεθεί σε δεινή θέση. Τους δημεύσαμε τις περιουσίες το 1949-50 χωρίς καν δικαστικές αποφάσεις. Οταν μεθαύριο θα προσφύγουν, η χώρα μας θα αναγκαστεί να πληρώσει. Στο θέμα αυτό έχουμε κάνει “φάουλ” βεληνεκούς για δημοκρατική ευρωπαϊκή χώρα που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα». 
*Σύμφωνα με τον Αλ. Ηρακλείδη είναι ανάγκη να ανατραπούν τα επιχειρήματα των Σκοπίων: ότι η Ελλάδα παραμένει αδιάλλακτη, ότι δεν αναγνωρίζει ύπαρξη έθνους στη γειτονική χώρα και ότι δεν αναγνωρίζει τα «εθνοτικά αδέλφια» τους στη Β. Ελλάδα. 
 - Πώς μπορεί να γίνει αυτό;
«Πρώτον, να αναγνωρίσουμε στους συνομιλητές μας τα λάθη διαχείρισης του θέματος στο παρελθόν. Δεύτερον, να αναγνωρίσουμε ότι απέναντί μας έχουμε ένα άλλο έθνος των Βαλκανίων, και μάλιστα όχι το τελευταίο που δημιουργήθηκε, αλλά το προτελευταίο, καθώς ακολούθησαν οι Βόσνιοι μουσουλμάνοι. Αρα, να παραδεχτούμε ότι πρόκειται περί ενός έθνους με ιστορία εκατό χρόνων».
 - Να δεχτούμε ότι υπάρχει εδώ μειονότητα;
«Οχι. Δεν πρόκειται περί αυτού, γιατί η περίπτωση είναι διαφορετική. Εδώ δεν πρόκειται για μειονότητα, γιατί η μειονότητα προϋποθέτει μεγάλους αριθμούς». 
*Για την περίφημη «κόκκινη γραμμή» στη διαπραγμάτευση, ο καθηγητής επαναλαμβάνει την ανάγκη ενός επιθετικού προσδιορισμού πριν από το «Μακεδονία», όπως το «Ανω», «Νέα» ή «Βόρεια». Ωστόσο, επισημαίνει ότι η «πραγματική κόκκινη γραμμή» για την ονομασία του κράτους θα έπρεπε να είναι το «Μακεδονία» αμετάφραστο (Makedonija) και για τους πολίτες το «Makedontsies», με λατινικούς χαρακτήρες. 
 - Και για το «εύρος της χρήσης»;
«Και εκεί πρέπει να βάλουμε νερό στο κρασί και να δείξουμε περίσσευμα καλής θέλησης. Το αίτημα της μιας ονομασίας για κάθε χρήση είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Εάν δεχτούν κάτι σαν “Νέα Μακεδονία”, θα μπορεί αυτό να χρησιμοποιηθεί στους διεθνείς οργανισμούς και το συνταγματικό όνομα να χρησιμοποιείται στις διμερείς σχέσεις». 
*Για τους φόβους περί αλυτρωτισμού, τέλος, θεωρεί ότι τα σύνορα στην Ευρώπη και παγκοσμίως είναι ιερά και απαραβίαστα μετά την ίδρυση του ΟΗΕ και την Τελική Πράξη του Ελσίνκι το 1975: «Κανένας δεν διανοείται να εισβάλει σε άλλη χώρα. Το έκανε ο Σαντάμ Χουσεΐν κι έφαγε τα μούτρα του…».

Απο το Ιστλόγιο Του Αντίβαρου  και την ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 20/07/2008

Νυκτερινός Επισκέπτης 

Ντρέπομαι που είναι Συνάδελφος  ,Αίσχος ,Ντροπή ,Προδοσία...

μία ειλικρηνή συγνώμη στούς Ελληνες απο εμάς για τον Ανθέλληνα καθηγητή...

Τόσους και τόσους μαλάκες  εχουμε κάθε φορά ας δεχθούμε ακόμη εναν.....

Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δικάζει ως ''εγκληματίες πολέμου'', μόνο τους ηττημένους.

Συντάκτης: Κωνσταντίνος
Συνεργάτης
΄΄…..Ο πλέον καταζητούμενος για εγκλήματα πολέμου Σερβοβόσνιος Ράντοβαν Κάρατζιτς βρίσκεται πλέον στα χέρια των Αρχών. Τις πρώτες πρωινές ώρες ολοκληρώθηκε η προκαταρκτική ανάκριση, που αποτελεί το πρώτο στάδιο στη διαδικασία έκδοσής του στη Χάγη.
Ο Κάρατζιτς κατηγορείται για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου στη διάρκεια των 43 μηνών της πολιορκίας του Σεράγεβο. Στον πόλεμο αυτό έχασαν τη ζωή τους 12.000 άνθρωποι. Ο Κάρατζιτς θεωρείται ενορχηστρωτής της σφαγής που έγινε το 1995 στη Σρεμπρένιτσα, όπου έχασαν τη ζωή τους 8.000 μουσουλμάνοι. Η σφαγή της Σρεμπρένιτσα θεωρείται η χειρότερη αγριότητα που έχει διαπραχθεί στην Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ΔΠΔ πλέον καταζητεί άλλους δύο φυγόδικους Σέρβους για εγκλήματα πολέμου: τον Ράτκο Μλάντις, πρώην στρατιωτικό ηγέτη των Σέρβων της Βοσνίας και τον Γκόραν Χάτζιτς, πρώην ηγέτη των Σέρβων της Κροατίας…..΄΄

Αν όλα αυτά είναι αλήθεια και είναι υπεύθυνος για το θάνατο 8.000 ψυχών, καλά θα κάνουν να τον δικάσουν και να τον απαγχονίσουν. Καλά κάνανε με τους Ναζί. Καλά κάνανε και με τον Σαντάμ Χουσειν που τον εκτέλεσαν για τη δολοφονία περίπου 1.000 Κούρδων. Όλοι αυτοί οι «κύριοι» πρέπει να πληρώνουν όχι μόνο για τη δολοφονία ενός ανθρώπου, αλλά μόνο και μόνο για κακοποίηση κάποιου αμάχου.
Όμως όπως έχουμε αναφέρει και σ’ άλλα κείμενα μας, όλες αυτές οι δίκες γίνονται αποκλειστικά και μόνο ,για «ηττημένους». Με τα εγκλήματα των «νικητών» ποιος ασχολείται;
Γιατί αυτά τα δικαστήρια ασχολούνται μόνο με τους χαμένους των μαχών και δεν καθίζει στο σκαμνί και τους νικητές; Μα φυσικά γιατί οι νικητές γράφουν την ιστορία. Ας θυμίσουμε κάποια εγκλήματα που διέπραξαν οι «νικητές» και δεν «ίδρωσε» το αυτί κανενός:
Εντάξει να μη μιλήσουμε για γενοκτονίες Ινδιάνων ή όλων των λαών των πρώην αποικιών της Μεγάλης Βρετανίας, γιατί είναι λίγο παλιά τα γεγονότα (φυσικά κανένας επίσημος οργανισμός, δεν τα έχει καταδικάσει).
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου βομβαρδίστηκαν εκατοντάδες πόλεις της Γερμανίας. Λίμπεκ, Ροστόκ, Κολωνία, Λειψία, Νυρεμβέργη, Ντάρμσταντ με εκατοντάδες χιλιάδες αμάχους νεκρούς. Στο Αμβούργο ρίχτηκαν 9.000 τόνοι βομβών με 40.000 νεκρούς αμάχους. Το Βερολίνο είχε πάνω από 100.000 νεκρούς ενώ ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα πολέμου που διαπράχθηκε ποτέ, ήταν ο βομβαρδισμός της Δρέστης από τους Βρετανοαμερικάνους. Ρίχτηκαν 650.000 βόμβες εκ των οποίων το 85% ήταν εμπρηστικές. Η πόλη κάηκε ολοσχερώς, ενώ μαζί της κάηκαν 135.000 άμαχοι(ο Βρετανός που σχεδίασε και εκτέλεσε όλ’ αυτά ανταμείφθηκε με την ονομασία του Σερ….). Οι Η.Π.Α. έριξαν ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι μ σκοτώνοντας, 247.000 (ιαπωνική πλευρά) και 70.000 αμάχους αντίστοιχα. Το Τόκιο βομβαρδίστηκε από τους ίδιους με 130.000 νεκρούς.
Το 1945 το νοσοκομειακό γερμανικό πλοίο «Καρλ Γκούστλοφ» βυθίστηκε από τους Σοβιετικούς και 8.000 γυναικόπαιδα σκοτώθηκαν(ποιος το έμαθε…). Αν αυτές οι πράξεις δεν είναι «γενοκτονία», τότε ποιος ο ορισμός της γενοκτονίας; Κανείς δε κατηγορήθηκε γι αυτά.
Στη Κορέα σκοτώθηκαν 2.000.000 άνθρωποι, αλλά οι Η.Π.Α. θα έπρεπε να κατηγορηθούν για τη γενοκτονία 54.246 Αμερικανών που σκοτώθηκαν εκεί (στο πόλεμο οι Η.Π.Α. δε έστειλαν πλούσιους, αλλά πάμφτωχους, μαύρους, ισπανόφωνους κλπ δηλαδή έκαναν ένα μίνι «ξεπάστρεμα» στους(κατά το κράτος) δικούς της, περιθωριακούς).
Το ίδιο ακριβώς και στο Βιετνάμ με τους 58.000 νεκρούς-φτωχούς.
Β΄ΠΠ, Κορέα, Βιετνάμ, Κύπρος, Αφγανιστάν, Ιράκ……..Ποιος ασχολήθηκε με τα εγκλήματα των νικητών; Κανένας. Ωραία δικαστήρια, ωραίοι οργανισμοί. Τι δίκαιο…. Όποιος κερδίζει σε ένα πόλεμο απαλλάσσεται αυτομάτως και από τα τυχόν εγκλήματα πολέμου ή γενοκτονίες που διαπράττει. Μπράβο σας ρε! Μήπως στη δίκη του Κάρατζιτς πρέπει οι δικηγόροι του όλ’ αυτά να τα πουν και να τα υποστηρίξουν με θέρμη. Επιτέλους, πρέπει όλους αυτούς που κατά καιρούς το παίζουν «χωροφύλακες»(με τη κακή έννοια) των λαών, να τους βάλουμε στη θέση τους. Πρέπει κι αυτοί να πληρώσουν……

Ένας Άγνωστος Ήρωας....δεν το Λέγανε Κεμάλ... ούτε ηταν Εβραίος....

Νυκτερινός Επισκέπτης

Θα κλείσουμε το Αφιέρωμά μας στην Κύπρο με έναν άγνωστο Ήρωα της Α΄Μοίρας Καταδρομών

Ηρωική μορφή των μαχών ανάμεσα σε όλες τις άλλες των Ελλήνων πολεμιστών της Α΄Μοίρας της ΕΛΔΥΚ και των Κυπρίων καταδρομέων, που συμμετείχαν σε αυτές, ανεδείχθη ο καταδρομέας Μανώλης Μπικάκης, που με το δίδυμο ΠΑΟ του, αντιμετώπισε ομάδα έξι Τουρκικών αρμάτων, αλλάζοντας με συνεχείς ελιγμούς σημείο βολής, σε μία ανεπανάληπτη και ανορθόδοξη αναμέτρηση ανάμεσα στον ΑΝΘΡΩΠΟ και στις μηχανές. Το σημείο που άφηνε -κάθε τόσο, αλλάζοντας θέση-, ξερνούσε φωτιά και σίδερο και σκάβονταν απ τις ριπές, αλλά αυτός συνέχιζε…Θαρρείς κι ήταν ένα μακάβριο παιγνίδι θανάτου, που από Θεία θέληση έπρεπε να το κερδίσει ο Ανθρωπος…. Κανένα άρμα δεν διεσώθη. Τα πληρώματά τους, που μέρες πριν έκαιγαν άμαχους, γυναίκες, ιερείς και παιδιά, κάηκαν σε λίγα λεπτά από τον μοναχικό Κρητικό εκδικητή… Με τα δύο βλήματα που του απέμειναν, ισοπέδωσε τον δεύτερο όροφο και το ισόγειο της Σχολής Αυξεντίου, όταν με την διόπτρα του παρατήρησε ότι δεκάδες Τούρκοι έτρεξαν εκεί να καλυφθούν από τα πυρά της Α΄ Μοίρας.…Πλησίασε ατάραχος και καλυπτόμενος πίσω από τα φλεγόμενα άρματα που είχε λίγο πιο πριν καταστρέψει, τους έστειλε να συναντήσουν τους προγόνους τους… Παρέμεινε τέσσερις μέρες χωρίς τροφή, πολεμώντας με ένα πολυβόλο που βρήκε πεταμένο στον διπλανό λόφο, και έχοντας δίπλα του τη φωτογραφία της Ελένης που τον περίμενε στη Κρήτη. Ο Καταδρομέας Μπικάκης (όπως και κανένας άλλος Αξιωματικός ή οπλίτης από όσους έλαβαν μέρος στην άνιση τούτη μάχη) δεν έλαβε ποτέ κάποια ηθική αμοιβή ή έπαινο. Η πρόταση του Διοικητού του, για άμεση απονομή του χρυσού Αριστείου Ανδρείας, έμεινε για πάντα στα συρτάρια των "ΗΓΕΤΩΝ". Από ένοχη σιωπή; Από ντροπή; Από προκατάληψη; Κανένας ποτέ δεν έμαθε… Όταν απολύθηκε από το Στρατό, εργάστηκε σαν οικοδόμος. Έκανε οικογένεια και παιδιά. Άφησε την τελευταία του πνοή σε τροχαίο ατύχημα το 1994, στην εθνική οδό Αθηνών Πατρών, φεύγοντας από τη ζωή -όπως κι άλλοι μαχητές καταδρομείς, Ελδυκάριοι και κυβερνήτες των Νοράτλας- με την πίκρα της μη αναγνώρισης.

Τιμήθηκε μετά θάνατον από την Λέσχη Καταδρομέων Ημαθίας. Η τιμητική πλακέτα απεστάλη από τον -εν ζωή τότε- Πρόεδρο της Λέσχης Δρούγκα Στέφανο, στους Γονείς του στην Κρήτη…
Κανένας Δάσκαλος ή ιστορικός δεν μίλησε ποτέ στους μαθητές του γι αυτόν… Κανένας ποιητής δεν αφιέρωσε λίγη από τη σοφία του για κάποιες αράδες από λέξεις…έστω για ένα τραγούδι.

Σε ολάκερη την Ελλάδα, μήτε στην ιδιαίτερη πατρίδα του την Κρήτη, δεν υπήρξε ποτέ κάποιος δρόμος που να χωρέσει το όνομά του…

Ίσως αν τον λέγανε Κεμάλ…

η ήταν Εβραίος......

H Μάχη του Αεροδρομίου Λευκωσίας το 1974 στην Κύπρο

Νυκτερινός Επισκέπτης

Συνεχίζουμε το αφιέρωμά για το Μαρτυρικό Νησί μας που ξεκίνησε με την ανάρτηση
Κύπρος 1974 !!! 34 Χρόνια Η "Σιωπή της Ανοχής" Πρέπει να Παύση.

εδώ γράφονται  Αλήθειες .....

Το ξημέρωμα της 23/07, κατά την διάρκεια της ανακωχής, ο Ταγματάρχης (ΠΖ) Καταδρομών Παπαμελετίου ήταν ζωσμένος από φίδια. Από τη μία είχε πληροφορηθεί για τον φρικτό θάνατο των 27 παλικαριών που επέβαιναν στο "Νίκη 4". Όποιος υπηρέτησε στις Καταδρομές γνωρίζει πολύ καλά την ειδική ψυχολογική σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε αξιωματικό και στρατιώτη. Από την άλλη, ήξερε ότι δεν ήταν ακόμα ώρα για δάκρυα, αφού δεν έτρεφε ψευδαισθήσεις… Ήξερε καλά ότι οι Τούρκοι θα εκμεταλλευθούν την ανακωχή και θα επιχειρήσουν κατάληψη του αεροδρομίου. Αυτός βλέπεις δεν ήταν ποτέ καλός στις δημόσιες σχέσεις. Δεν διέθετε την απαιτούμενη ευφράδεια, ούτε καν την στοιχειώδη φωτογένεια. Διέθετε όμως πλήρη την επίγνωση της ευθύνης του, έναντι των στρατιωτών του και της Πατρίδας του. Γι αυτό συνήθιζε να προλαβαίνει ο ίδιος τις εξελίξεις προτού να τον προλάβουν αυτές… Δεν άργησε να επαληθευθεί. Σε λίγο έλαβε πληροφορίες ότι μεγάλη Τουρκική Δύναμη προωθείτο προς την περίμετρο του αεροδρομίου, με σκοπό την κατάληψή του…Διάταξε τους τρεις λόχους της Μοίρας του, να ετοιμαστούν. Ο 41ος απλώθηκε ανά διμοιρία, στους τρεις ορόφους του κτιρίου του αερολιμένα, ο 42ος αριστερά και ο 43ος πίσω από την κάθετη λεωφόρο που οδηγούσε στο κτίριο. Στο χώρο του αεροδρομίου, εκεί που είχε τοποθετηθεί ο λόχος του Κιουτσούκη, υπήρχε και ο ουλαμός των Μ-8 που παρείχαν μία στοιχειώδη προστασία τόσο στους άντρες της Α΄Μοίρας, όσο και σε κείνους της ΕΛΔΥΚ που είχαν καταφθάσει λίγο πιο πριν. Επικεφαλής των ελληνικών δυνάμεων που βρίσκονται στο αεροδρόμιο είναι ο ηρωϊκός ταγματάρχης από την Κρήτη, Βασίλειος Μανουράς. Οι Έλληνες κομάντος άφησαν την Τουρκική δύναμη (ένα Τάγμα) να πλησιάσει διασπασμένη σε δύο σχηματισμούς.. Όταν πλησίασαν αρκετά, έγινε κόλαση. Από την ταράτσα του κτιρίου τα πυρά της διμοιρίας Μπένου ήταν κάθετα, ενώ ο 42ος έριχνε οριζόντια. Η Τουρκική Δύναμη "θερίστηκε". Κάποιοι προσπάθησαν να καλυφθούν πρόχειρα και να ανταποδώσουν τα πυρά, αλλά γρήγορα το μετάνιωσαν. Οι Καναδοί παρατηρητές πληροφορούν τους Τούρκους που τα έχουν χαμένα (με τους άμαχους γέροντες τα γυναικόπαιδα και τους άτακτους Κύπριους υπερασπιστές, τα είχαν πάει μέχρι εκείνη την ώρα αρκετά καλά…) για την ακριβή δύναμη που υπερασπίζεται το αεροδρόμιο και μετά από λίγη ώρα οι εισβολείς επιτίθενται μετωπικά με πολλαπλάσια δύναμη. Τα πυρά των Ελλήνων Καταδρομέων τους θερίζουν κατά κύματα. Η θερμοκρασία είναι 40ο , ο ιδρώτας καίει τα μάτια των Ελλήνων πολεμιστών, μα τα πολυβόλα τους αφανίζουν τους επιτιθέμενους Τούρκους. 
Οι φιλότουρκοι Καναδοί από το παρατηρητήριο ουρλιάζουν με απογοήτευση…Οι επιτιθέμενοι υποχωρούν βρίσκοντας καταφύγιο σε ένα δασύλλιο, που ήταν δίπλα στο Στρατόπεδο των Καναδών. Οι Ελληνικές απώλειες μέχρι εκείνη τη στιγμή: Ο σοβαρός τραυματισμός του Καταδρομέα Ανδρουλάκη και ο ηρωικός θάνατος Του Αρχιλοχία (ΤΘ) Αθανασίου Φωτόπουλου, που ακάλυπτος προχωρούσε βρίζοντας προς το Τουρκικό "γιουρούσι", θερίζοντάς το. Σε μία ώρα ένα Τουρκικό ολόκληρο Σύνταγμα (2.000 άντρες) επιτίθεται μανιασμένα, κάνοντας "γιουρούσι", αλλά δέχεται σφοδρά πυρά από τους 41ο και 42ο λόχους που το χτυπάνε ανηλεώς και το αποδεκατίζουν. Σε λίγο, μετά τα Μ-8, αναλαμβάνει ο 43ος με τα Μ-79 (φορητά βομβοβόλα). Οι Τούρκοι τρέχουν υποχωρώντας πανικόβλητοι, άλλοι προς τη ρεματιά και άλλοι προς το αλσύλλιο. Οι πρώτοι θερίστηκαν από διασταυρούμενα πυρά των άλλων δύο λόχων. Μερικοί από τους δεύτερους ανέβηκαν στο Τουρκικό παρατηρητήριο ενός ανώνυμου λόφου. Κάποιος Καταδρομέας ούρλιαξε δείχνοντας με το δάχτυλο προς το ύψωμα. "Επάνω…εκεί,… επάνω στο σπιτάκι μπήκαν Μεμέτια…Είναι περίπου 800 m ..φάτε τους τώρα… " Δεν πρόλαβε να τελειώσει… Κάποιοι από τους δύο άλλους λόχους ρίχνουν βομβίδες λευκού φωσφόρου και στο αλσύλλιο γίνεται κόλαση, καθώς κατακαίγονται όσοι Τούρκοι είχαν καταφύγει εκεί… Ο Μπένος δίνει εντολή στον σκοπευτή του ΠΑΟ να σκοπεύει προς το παρατηρητήριο. Το βλήμα σκάει δίπλα από τον στόχο. Οι Τούρκοι που είχαν φωλιάσει εκεί, φεύγουν πανικόβλητοι καθώς πιστεύουν ότι δέχονται μαζική επίθεση με όλμους. Τα αεροδρόμιο δεν έπεσε τελικά στα χέρια των Τούρκων, αφού το απόγευμα κατέφθασαν οι επικεφαλής των Δυνάμεων του ΟΗΕ και από το ΓΕΕΦ διετάχθη παύση πυρός.

Μακάριος – Καραμανλής: Από Εθνοπροδότες, «Εθνάρχες»

Συντάκτης: Κωνσταντίνος
Συνεργάτης
Η Κύπρος λόγω της κοντινής της απόστασης με το Ισραήλ, ανήκει στη σφαίρα επιρροής των σιωνιστών, των Η.Π.Α. - Ισραήλ. Είναι το αεροπλανοφόρο των Η.Π.Α. που θα χρησιμοποιείται σε περίπτωση κινδύνου, ως στρατιωτική βάση για παροχή βοήθειας στο απομονωμένο και περιτριγυρισμένο από εχθρούς, κράτους του Ισραήλ. Τα σχέδια για τη διχοτόμηση, ξεκίνησαν σίγουρα με την ίδρυση του κράτους των εβραίων το 1948. Οι σιωνιστές μετά την σθεναρή αντίδραση των Αράβων, αναζήτησαν συμμάχους, ή εδάφη που θα χρησιμοποιούνταν για την επιβίωση του Ισραήλ. Οι Η.Π.Α. πλην των γειτονικών νατοϊκών βάσεων της Τουρκίας(που όμως δε μπορεί να χρησιμοποιήσει σε περίπτωση επίθεσης εναντίον του Ισραήλ) δε διέθετε κάποια στρατιωτική βάση στη περιοχή. Σύμμαχοι δε βρέθηκαν, αλλά το μέρος που βόλευε, φυσικά ήταν η διπλανή Κύπρος. Αλλά τη διεκδικούσε η Ελλάδα και η Τουρκία και οι δυο Νατοϊκές(από το 1952). Φυσικά ο λαός της νήσου είχε δηλώσει ότι ουσιαστικά μισούσε τους εβραίους και ήταν αδύνατη η συνεργασία με αυτούς και τους Αμερικάνους. Μόνη λύση η δημιουργία νέου κράτους στη Κύπρο με νέο πληθυσμό (έποικοι) που να μην ανήκει στο ΝΑΤΟ.
Τη δεκαετία του ’50 και του ’60 σχεδόν όλες οι αποικίες των Βρετανοεβραίων επαναστάτησαν ζητώντας ανεξαρτησία και φυσικά η Κύπρος δε μπορούσε να μείνει πίσω. Οι κάτοικοι του νησιού – Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι- ζούσαν αρμονικά, χωρίς προβλήματα και το μόνο που ζητούσαν ήταν η αποτίναξη του ζυγού των Βρετανών. Η ανεξαρτητοποίηση ήταν αναπόφευκτη. Το σχέδιο των Η.Π.Α. όμως προέβλεπε γρήγορη διχοτόμηση με τον εμφύλιο καταρχάς των Κυπρίων (ουσιαστικά το 90% των μουσουλμάνων προέρχονταν από πρώην χριστιανούς, λόγω εξισλαμισμών-βίαιων ή ηθελημένων) και το διαχωρισμό τους, βάσει της θρησκείας τους. Τοποθέτησαν λοιπόν το υποχείριο τους, ανθέλληνα και αρχιπροδότη Μακάριο ως πρόεδρο (άκουσον – άκουσον, ο θρησκευτικός ηγέτης των Χριστιανών, πρόεδρος του κράτους και εθνικός ύμνος του κράτους, ο ελληνικός – δηλαδή τι θα κάνουν οι άλλοι, πως θα το «καταπιούν»;) διασπείροντας το μίσος μεταξύ «αδελφών». Βεβαίως είχαν ξεκινήσει το διχασμό λίγο πριν την ανεξαρτητοποίηση. Μετά τα γεγονότα της Κοφινού (τα οποία ήταν όλα στημένα από τη C.I.A.) το γυαλί έσπασε ανάμεσα στις δυο κοινότητες διότι ουσιαστικά σημειώθηκε πόλεμος με αρκετούς νεκρούς. Πλέον απέμενε να εφαρμοστεί ξανά για δεύτερη φορά, αυτό που οι Έλληνες είχαν για χόμπι τους, από τότε που εμφανίστηκαν στη Γη. Τον εμφύλιο πόλεμο αυτή τη φορά ανάμεσα στους χριστιανούς. Πως θα τα κατάφερναν; Με την επιβολή δικτατορίας στην Αθήνα και τη δημιουργία εχθρικών σχέσεων με την Κύπρο, διότι ο προδότης Μακάριος (για τα μάτια του κόσμου το «έπαιζε» αντιαμερικάνος, δήθεν αδέσμευτος). Η «χούντα» των συνταγματαρχών, πρόλαβε την αμερικανοκίνητη των στρατηγών, αλλά και πάλι η εβραιόφιλη (αλλά όχι εβραιόδουλη) ηγεσία της, εκτέλεσε κατά γράμμα τις διαταγές των σιωνιστών με το έγκλημα της απόσυρσης της Ελληνικής Μεραρχίας από τη νήσο στις 3/12/67(φυσικά αυτό έγινε για εδραίωση του καθεστώτος και γλείψιμο στους Αμερικάνους κι αυτό φάνηκε από την αποτυχία του αντικινήματος του εβραιόδουλου Γλίξμπουργκ κι ενώ από τότε οι Συνταγματάρχες, ήταν παντοδύναμοι). Το Νοέμβριο του 1973 και μετά την άρνηση του καθεστώτος να χρησιμοποιήσουν τα αεροδρόμια της χώρας οι Αμερικανοεβραίοι κατά τη διάρκεια του Γιόμ Κιπούρ, η C.I.A. ΜΕ ΤΗ ΠΡΟΒΟΚΆΤΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, απέλυσε τους Συνταγματάρχες και τοποθέτησε ως «κυβερνήτη» τον φανατικό αντικομουνιστή και αφελέστατο Ιωαννίδη για να εκτελέσει τα σχέδιά τους. Ενημέρωσαν τον Μακάριο και τον Καραμανλή για τα πάντα, ενώ τους στρατιωτικούς κατά μόνας και δεν τους αποκάλυψαν την εμπλοκή των δυο.
Μάλλον έταξαν στον Ιωαννίδη, ότι οι Η.Π.Α. θα εξόρυσσαν τεράστιες ποσότητες πετρελαίου από το Αιγαίο, με αποτέλεσμα η χώρα θα μεταμορφωνόταν σε Κουβέιτ, θα του διέθεταν ότι πιο σύγχρονο είχαν από οπλικά συστήματα σε μεγάλες ποσότητες και η Ελλάδα θα γινόταν η πιο δυνατή(στρατιωτικά) χώρα της περιοχής και τέλος τον ίδιο θα τον μεταμόρφωναν, κάτι σαν συνεχιστή του Βυζαντίου(φυσικά και οι κομμουνιστές θα εκμηδενιζόντουσαν). Τον έπεισαν να οργανώσει το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 (άλλος αφελής και βλάκας ο Σαμψών) που ο σκοπός του όπως αποδείχθηκε, ήταν το πρόσχημα για την εισβολή των Τούρκων, αλλά φυσικά και η αποδυνάμωση των στρατιωτικών χριστιανικών δυνάμεων του νησιού. Τον ενημέρωσαν ότι για την τιμή των όπλων η Τουρκία θα έκανε μια ψευτοαπόβαση στη περιοχή της Κυρήνειας, θα φοβέριζαν και στη συνέχεια θα αποσυρόντουσαν.
Ενήμερος βεβαίως ήταν και η μαριονέτα Γκιζίκης, αλλά αυτός είχε την εντολή αν κάτι πήγαινε στραβά να φωνάξει τον Καραμανλή ο οποίος θα τους έδινε αμνηστία.
Ο Μπονάνος ήξερε ακριβώς τα ίδια(αυτό αποδεικνύεται από την εγκληματική του αδράνεια και απάθεια κατά την εισβολή) και μπορεί να του έταξαν τη θέση του κυβερνήτη της Κύπρου, ή του διοικητή του ΝΑΤΟ (δεν εξηγείται αλλιώς).
Όλα ήταν στημένα και αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο Μακάριος ως εκ θαύματος σώθηκε από την επίθεση των Καταδρομέων στο προεδρικό μέγαρο (κατόπιν με την ομιλία του στον Ο.Η.Ε. άναψε το πράσινο φως στους Τούρκους). Τόσο χαζοί ήταν και τους ξέφυγε, ή μήπως δόθηκε από πάνω εντολή;
Ο Μακάριος ήξερε τα πάντα και έκανε ότι περνούσε από το χέρι του από το 1964, για την επιβολή «χούντας» στο νησί. Με την ανθελληνική του ομιλία στον Ο.Η.Ε. ουσιαστικά κάλεσε τους Τούρκους να εισβάλουν και ταυτόχρονα τους απενοχοποίησε. Οι σιωνιστές του έταξαν τη πλήρη απαγκίστρωσή του από την Ελλάδα και την απονομή του τίτλου του «εθνάρχη» των Κυπρίων με την ισόβια παραμονή του, ως πρόεδρος της δημοκρατίας του χριστιανικού κράτους, που θα προέκυπτε. Δυστυχώς γι αυτόν, «ψόφησε» νωρίς.
Ο θαμώνας των μασονικών στοών, Καραμανλής είχε γνώση των πάντων και ήξερε ότι αν πήγαιναν όλα καλά, θα επέστρεφε ως σωτήρας, θα διοριζόταν πρωθυπουργό ενώ τα Μ.Μ.Ε. θα τον βάφτιζαν «εθνάρχη» όπως και έγινε(στο κόσμο πέρασε ότι ο Καραμανλής μας έβαλε στην ΕΟΚ κι όχι οι Ευρωπαίοι). Εκτέλεσε τόσο πιστά τα σχέδιά τους( κατά τον Αττίλα 2 δεν έστειλε ούτε ένα στρατιώτη στη Κύπρο), που δυο φορές τον διόρισαν και πρόεδρο της δημοκρατίας. Φυσικά με τα γεγονότα τον διόρισαν «κυβερνήτη» ρίχνοντας τη χούντα, φοβούμενοι προδοσία των στρατιωτικών, όπως στα γεγονότα του πολέμου του 1973 από την προηγούμενη στρατιωτική ηγεσία.
Απλά πράγματα: Κορόιδεψαν τους αφελείς «αρχηγούς» της Ελλάδας, τάζοντας τους «παπάδες» και με τη συνεργασία των δυο προδοτών κατάφεραν να μετατρέψουν το νησί σε στρατιωτική τους βάση(κατασκεύασαν στρατιωτικό αεροδρόμιο με διάδρομο μήκους 5 χλμ). Είχαν φυσικά και τεράστιο οικονομικό όφελος: Άπειρα δολάρια από Τούρκους, Έλληνες και Κυπρίους για την αγορά όπλων και γενικά στρατιωτικού υλικού από τότε, ώστε να θωρακιστούν σε περίπτωση επίθεσης.
Ο Ιωαννίδης από τη βλακεία του και μόνο, πούλησε για πάντα, Ελληνικό έδαφος. Κατάλαβε από τότε τι σημαίνει να κάνεις συμφωνίες με εβραίους. Μήπως πρέπει επιτέλους να μιλήσει(δήλωσε ότι αν μάθει ο ελληνικός λαός τα πραγματικά γεγονότα, θα γίνει 99,9 % Κ.Κ.Ε.); Όφειλε να αυτοκτονήσει.
Ο Γκιζίκης ανταμείφθηκε για την αφοσίωσή του στους σιωνιστές, επιβραβεύοντάς τον με 5μηνη παραμονή του ως πρόεδρος της δημοκρατίας(;;;;;) και τη χορήγηση συντάξεως αυτού του τίτλου, χρησιμοποιώντας όλα τα προνόμια(φρουρά αστυνομικών, προεδρική λιμουζίνα(;;;;;) κλπ. Δεν ασχολήθηκε κανείς μαζί του λες και ήταν αμέτοχος. Θα έπρεπε να απαγχονιστεί.
Οι Μπονάνος(τον εξαπάτησαν αλλά έπρεπε ως Έλληνας αξιωματικός τουλάχιστον τη δεύτερη μέρα να αντιδράσει), Γαλατσάνος, Αραπάκης και Παπανικολάου απέδειξαν ότι ήταν ανίκανοι, άχρηστοι και επικίνδυνοι. Αν αντιδρούσαν όπως όφειλαν ή θα κερδίζαμε και θα γινόντουσαν ήρωες, ή θα χάναμε αλλά κανένας δε θα τους κατηγορούσε για το παραμικρό. Το 1897 κηρύξαμε το πόλεμο στη Τουρκία για το θέμα της Κρήτης και ηττηθήκαμε. Κανείς δε κατηγόρησε τους αρχηγούς, ίσα-ίσα τους επαίνεσαν(Σμολένσκης). Οι δικαιολογίες που ψέλλισαν για τη μεγάλη απόσταση της Κύπρου από την Ελλάδα είναι εντελώς αστήριχτες. Φυσικά δεν ήξεραν για την συμμετοχή των δυο προδοτών γι αυτό και κανείς τους, δεν τους κατηγόρησε ποτέ. Θα έπρεπε και τους τέσσερις να τους απαγχονίσουν. Ήταν στη πράξη προδότες της Ελλάδας.
Μακάριος- Καραμανλής. Κατάφεραν ύπουλα, μόνο και μόνο για το «ψώνιο» της διαφήμισης και της προβολής τους (που θα γινόταν δηλώνοντας υποταγή στους σιωνιστές), να αφανίσουν τον Ελληνισμό από το 40% της Κύπρου και φυσικά για τα’ αδέλφια μας, δεν θα υπάρξει ποτέ επιστροφή. Τους ξεριζώσανε και τους σκοτώσανε αυτοί, κι όποιος δεν το πιστεύει ας δει μετά τα γεγονότα την εξέλιξή και την υστεροφημία τους. Τι άλλο να γράψουμε γι αυτούς; Η θέση τους έπρεπε να είναι ακριβώς δίπλα μ’ αυτή του Ιούδα, ή του Εφιάλτη που πρόδωσε τους Σπαρτιάτες. Μόνο ο λιθοβολισμός ή το λιντσάρισμα από τους συγγενείς των θυμάτων θα τους άξιζε ως θάνατος.
Νυκτερινός Επισκέπτης

1959 Το σχέδιο της Κυπριακής Ανεξαρτησίας υπό την εγγύηση της ΤΟΥΡΚΙΑΣ, δηλαδή η συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου, προσυπογράφεται από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ο οποίος μετά την προδοτική υπογραφή του, δηλώνει δουλικά ότι ήταν η πιο όμορφη μέρα της ζωής του.

Προγονόπληκτε Μπογιόπουλε Eίσαι Σπίτι;

Το ΚΚΕ θεωρεί ότι δικαιούται να κρίνει όλους τους άλλους. Πολύ συχνά με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς…
Αλλά ουδείς μπορεί να κρίνει το ΚΚΕ. Αυτό συνιστά… «προβοκάτσια»! 
Το ΚΚΕ θεωρεί ότι όλοι οι άλλοι οφείλουν να εφαρμόζουν κατά γράμμα τους νόμους του κράτους, περί πολιτικού χρήματος. 
Αλλά το ίδιο δηλώνει ότι δεν θα εφαρμόσει τους νόμους και δεν θα ανοίξει τα βιβλία του σε κανένα. 
Το ΚΚΕ θεωρεί ότι κάθε ψίθυρος που ακούγεται σε βάρος άλλων κομμάτων είναι αλήθεια. 
Αλλά όσα ακούστηκαν κατά καιρούς σε βάρος του είναι όλα «προβοκάτσιες» και «αντικομμουνιστικό παραλήρημα». 
Το ΚΚΕ προσπαθεί να επιβάλει ιδεολογική τρομοκρατία σε βάρος όποιου διανοηθεί να το κατηγορήσει για ο,τιδήποτε. Και το πρόβλημα δεν είναι γιατί επιδιώκει το ΚΚΕ να τρομοκρατήσει τους αντιπάλους του. Το πρόβλημα είναι γιατί το αποδέχεται αυτό, τόσο παθητικά, ο πολιτικός
Ακούμε, λοιπόν, κατ’ επανάληψιν τις τελευταίες μέρες, την κακόηχη λέξη «προβοκάτσια».
Τι θα πει προβοκάτσια;
Κατά λέξιν, σημαίνει «πρόκληση».
Σε πιο ελεύθερη μετάφραση σημαίνει μια οργανωμένη πρόκληση (σε βάρος του ΚΚΕ), δηλαδή συνομωσία. 
Στην τρέχουσα πραγματικότητα «προβοκάτσια» είναι το υστερικό τικ του ΚΚΕ, κάθε φορά που είναι στριμωγμένο, κάθε φορά που δεν μπορεί να απαντήσει για παλαιά του αμαρτήματα, που το ίδιο θα επιθυμούσε να τα ξεχάσει, αλλά οι άλλοι δεν έχουν τόση αμνησία, χώρια που έχουν την κακή συνήθεια να του τα υπενθυμίζουν. Οπότε καταγγέλλονται (από το ΚΚΕ) ως «συνωμότες». Δηλαδή ως «προβοκάτορες». 
Κανονικά όταν ακούμε την κακόηχη αυτή λέξη θα ’πρεπε να χαμογελάμε με κατανόηση…
Δυστυχώς, όμως, στην περίπτωση αυτή δεν έχουμε την πολυτέλεια της… συγκατάβασης (έναντι του ΚΚΕ). 
Τις τελευταίες μέρες συζητούνται διάφορες νομοθετικές παρεμβάσεις για τον περιορισμό και τον έλεγχο του μαύρου πολιτικού χρήματος. 
Όλες αυτές οι προτάσεις ακυρώνονται διότι το ΚΚΕ αρνείται να ανοίξει τα βιβλία του.
Ουδείς έχει, πλέον, τη διάθεση, να κατηγορήσει το ΚΚΕ για ο,τιδήποτε. Αλλά υπάρχουν πράγματα που το ίδιο το ΚΚΕ παραδέχεται:
* Πρώτον παραδέχεται ότι παίρνει χρήματα από επιχειρηματίες, «φτάνει να μη του ζητούν ανταλλάγματα»!
* Δεύτερον παραδέχεται ότι επί ΕΣΣΔ λάμβανε χρήματα από «αδελφά κομμουνιστικά κόμματα» για λόγους «αλληλεγγύης» στους αγώνες του. 
Με συγχωρείτε: Τι ανάγκη έχει το ΚΚΕ τους (άλλους) προβοκάτορες, όταν μόνο του προβοκάρει τον εαυτό του;
Καταλαβαίνει τι λέει;
Ποιος επιχειρηματίας προσφέρει χρήματα χωρίς ανταλλάγματα; 
Επί ΕΣΣΔ, δεν έπαιρνε χρήματα απλώς από «αδελφά κόμματα», έπαιρνε χρήματα από κόμματα εξουσίας. Δηλαδή από κυβερνητικά κονδύλια ξένων χωρών. Ποια χώρα προσφέρει κονδύλια σε ξένα κόμματα χωρίς να προσδοκά ανταλλάγματα; 
Η λήψη τέτοιων «δωρεών» είναι από μόνη της δέσμευση. Διότι αν δεν προσφέρεις υπηρεσίες στο μέλλον δεν θα πάρεις άλλα χρήματα στο μέλλον.
Δηλαδή, ο κ. Τσουκάτος γιατί ακριβώς κατηγορείται; Γιατί έδινε «ανταλλάγματα»; Όχι! Μπορεί να αποδείξει κανείς ότι ο κ. Τσουκάτος έδωσε κάποια ανταλλάγματα στη Ζήμενς όταν παρέλαβε τα χρήματά της; Όχι! Τότε γιατί τον κατηγορούμε χωρίς «αδιάσειστες αποδείξεις»; 
Ο κ. Τσουκάτος κατηγορείται γιατί έπαιρνε χρήματα, όχι γιατί έδινε ανταλλάγματα. Και κατηγορείται, διότι η λήψη τέτοιων χρημάτων έγινε με τρόπο αδιαφανή, δημιουργώντας (ενδεχόμενες) «δεσμεύσεις» για το μέλλον. 
Το ίδιο αδιαφανής είναι η διαχείριση κονδυλίων από το ΚΚΕ. Μόνο που από την υπόθεση Τσουκάτου ντράπηκε ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ. Κι αν αποδεικνυόταν κάτι αντίστοιχο για τη ΝΔ, θα ντρεπόταν κι ολόκληρη η ΝΔ. Το ΚΚΕ όχι μόνο δεν ντρέπεται για τον αδιαφανή τρόπο που διαχειρίζεται τα χρήματά του, αλλά το διακηρύσσει ως… υπέρτατη αρετή «ανεξαρτησίας»!
Όλα τα άλλα κόμματα δέχονται να συζητήσουν πώς θα μειωθούν αυτές οι εξαρτήσεις. Πως θα περιοριστεί το «μαύρο χρήμα». Πως θα επιβληθεί καθεστώς διαφάνειας. 
Το ΚΚΕ δεν το δέχεται. Αρνείται τη διαφάνεια…
Το ΚΚΕ έχει τις λιγότερες ευθύνες για την διαφθορά και το «μαύρο χρήμα». Αλλά έχει τις μεγαλύτερες ευθύνες γιατί, με τη στάση του, εμποδίζει την αντιμετώπιση των φαινομένων αυτών (και γίνεται «άλλοθι» για όλους τους άλλους, που επίσης αρνούνται κάθε έλεγχο).
Το ΚΚΕ μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του «κόμμα ηρώων». Ότι βρίσκεται σε κάποιου είδους «πάνθεον», που δεν επιτρέπει σε κανένα να το κρίνει. 
Ουδείς αμφισβητεί τον ηρωισμό που επέδειξαν μέλη και στελέχη του ΚΚΕ σε παλαιότερες περιόδους. Αλλά ηρωισμό επέδειξαν και αντίπαλοι του ΚΚΕ. Ο ηρωισμός δεν είναι μονοπώλιο ενός κόμματος. Φτάνει που είναι «μονοπώλιο» του ΚΚΕ η… «αλήθεια», η «προοδευτικότητα», η «πολιτική ορθότητα»! Ο ηρωισμός δεν είναι μονοπώλιο κανενός…
Ο ηρωισμός κάποιων προ πεντηκονταετίας δεν καθιστά τους σημερινούς επιγόνους τους υπεράνω κριτικής. Ούτε υπεράνω του νόμου. 
Αυτή η επιμονή του ΚΚΕ στην αδιαφάνεια της οικονομικής του διαχείρισης και η επίκληση των ηρώων του για να διασφαλίσει αυτή τη αδιαφάνεια είναι – τελικά – η μεγαλύτερη προβοκάτσια. 
Του ίδιου του ΚΚΕ σε βάρος του εαυτού του…
Συντάκτης: N.Z.

Αυτοί που Aντιστάθηκαν στις Oρδές του «Αττίλα»...

Για πρώτη φορά μετά 32 χρόνια και έναν ακριβώς μήνα μετά την παράδοση των καθηκόντων του, αποδεσμευμένος πλέον από το στρατιωτικό απόρρητο, ο μέχρι πρότινος Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού Νικόλαος Ντούβας, λύνει τη σιωπή του και ξεδιπλώνει, με αποκλειστική συνέντευξη του στην «ΑΝΩΓΗ»το 2006, άγνωστες σελίδες της αντίστασης των 300 Καταδρομέων που έφυγαν από το Μάλεμε για να πολεμήσουν τους Τούρκους στην Κύπρο το 1974.

« Δυο – τρεις μέρες πριν από το Πραξικόπημα στην Κύπρο, όλη η μονάδα βρέθηκε στην περιοχή του Τυμπακίου για να κάνουμε άλματα συντηρήσεως. Μετά το πρώτο άλμα, κι ενώ θα έπρεπε να μεταφερθούμε ξανά στο αεροδρόμιο, μπήκαμε στα αυτοκίνητα και πήγαμε στον Καρτερό έξω από το Ηράκλειο, σ΄ ένα στρατόπεδο δικό μας. Είχαμε ένα λόχο εκεί και εκεί μάθαμε για το Πραξικόπημα που είχε γίνει στην Κύπρο. Επικεφαλής αυτών που ήρθαν να μας κάνουν συντήρηση ήταν ο αείμνηστος Ευάγγελος Φλωράκης, πρώην αρχηγός ΓΕΕΦ, που σκοτώθηκε από πτώση ελικοπτέρου στην Κύπρο. Έτσι τα μαζέψαμε και γυρίσαμε στην μοίρα. Η πληροφόρηση που είχαμε ήταν μηδενική. Θα πρέπει να ομολογήσω, επειδή είστε και Ανωγειανός, ότι αξιωματικός του Γ΄ Γραφείου για κείνη την περίοδο ήταν ο ταγματάρχης Βασίλειος Μανουράς. Όταν οι Τούρκοι δημοσίευσαν τον πρώτο χάρτη με τα πετρέλαια, το Νοέμβριο του 1973, άρχισε μια εντατική προσπάθεια εκπαιδεύσεως της Μοίρας. Είχαμε ξεπεράσει τα όρια μας. Μπορώ να πω ότι τέτοια προετοιμασία μονάδας δεν πρέπει να ξανάγινε στον ελληνικό στρατό και επειδή είχα την τύχη για 21 μήνες να είμαι αρχηγός του ΓΕΣ, εκείνη η περίοδος ήταν που με σημάδεψε. Κάνουμε λοιπόν μια προετοιμασία μηνών η οποία ήταν εντατικότατη και φτάνουμε στις 21 Ιουλίου το πρωί. Ήμουν υπηρεσία και χτυπάει το τηλέφωνο, ως υπασπιστής του διοικητού το σήκωσα, ήταν ο διευθυντής ειδικών δυνάμεων. Μου είπε να επικοινωνήσει μαζί του ο διοικητής μου. Με βάση τα σχέδια η δική μας μονάδα έπρεπε να μοιραστεί στην Κω και την Ρόδο. Έτσι λοιπόν ξεκίνησε μια διαδικασία στις 21 το πρωί...Κείνη την περίοδο ήμουνα διοικητής του λόχου υποστήριξης και διευθυντής του Α΄ Γραφείου, με το βαθμό του υπολοχαγού. Το απόγευμα κατά τις 5 μας φώναξε ο διοικητής μας, ταγματάρχης, Γεώργιος Παπαμελετίου, στο γραφείο του και είπε ότι δεν θα πάμε στα νησιά Ρόδο και Κω, αλλά πρέπει να ετοιμαστούμε το δυνατό συντομότερο, να πάρουμε το μικρότερο δυνατό φόρτο, θυμάμαι χαρακτηριστικά τη φράση «πυρομαχικά και νερό» και θα πηγαίναμε στην Κύπρο. Αρχίσαμε την προετοιμασία στην πλατεία του στρατοπέδου, στο ιστορικό Μάλεμε και γύρω στις 8 με 9 το βράδυ, με πούλμαν και φορτηγά ξεκινήσαμε για το αεροδρόμιο της Σούδας. Θα πρέπει να πω, ότι ίσως η νιότη μας, ίσως το προσκλητήριο της πατρίδας, το δέχτηκαν όλοι με ενθουσιασμό. Κι όταν λέω όλοι εννοώ από τον διοικητή μέχρι το νεότερο φαντάρο. Κανείς δεν λιποψύχησε, κανένας δεν εξέφρασε αμφιβολίες, άρχισε μια πυρετώδης προετοιμασία και φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Σούδας. Κατά τις 9 ώρα αρχίσαμε να μπαίνουμε στα αεροπλάνα και ένα - ένα ξεκινούσε, χωρίς να ξέρουμε που πάμε, χωρίς να γίνει ανάλυση πάνω σε χάρτη. Δεν είχαμε στοιχεία όλα έγιναν στο γόνατο. Έτσι λοιπόν νύχτα 21 προς 22 Ιουλίου άρχισαν τα αεροπλάνα να φτάνουν σταδιακά στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Δεν θα μιλήσω για την πτήση, γιατί έχουν γραφτεί βιβλία ολόκληρα. Θέλω να πιστεύω και δεν νομίζω ότι άλλοι άνθρωποι έζησαν αυτό το μεγαλείο, δηλαδή μέσα σε αεροσκάφη, που πολύς κόσμος τα είχε ως αναξιόπιστα εμείς με κέφι πηγαίναμε στη μάχη...»

«Όπως ξέρετε ήταν περίοδος εφταετίας, η Κρήτη σε συντριπτικό ποσοστό ήταν εναντίον, εν τούτοις εμείς ξεκινήσαμε από την Μοίρα, τραγουδώντας το πότε θα κάνει ξαστεριά και ο κόσμος μέσα στα Χανιά, καθώς διασχίζαμε την πόλη, μας αποχαιρετούσε, λέγοντας μας « στο καλό κοπέλια», «καλό βόλι» . Ήξεραν ότι πάμε σε αποστολή, αλλά δεν γνώριζαν ακριβώς... Όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, η εκεί φρουρά δεν είχε ειδοποιηθεί από τους δικούς μας, κι αυτό ήταν λάθος, όλα τα αεροπλάνα άρχισαν να βάλλονταν. Αν θυμάμαι καλά ήμασταν στον 7ο ή στον 9ο σχηματισμό».

«ΧΑΟΣ!!! Ανοργανωσιά, προχειρότητα, καμία μέριμνα. Στην τύχη όλα. Επιβιώσαμε γιατί ήμασταν μονάδα αγαπημένη, είχαμε καλή διοίκηση. Κυρίως όμως, αυτή η μονάδα είχε ένα φοβερό προνόμιο, δεν γινόταν προπαγάνδα, παρά μόνο δουλειά – δουλειά – δουλειά. Στην Κύπρο είχαμε ένα πλεονέκτημα. Δυο – τρεις αξιωματικοί γνωρίζουν την περιοχή...»

«Αναλάβαμε την προστασία του αεροδρομίου». «  Πιστεύω, ακόμα και σήμερα, ότι παρά τα λάθη που είχαν γίνει, ότι αν τότε εκείνο το πρωί βρισκόταν κάποιος που να μπορούσε να συντονίσει τα πράγματα, η Κύπρος θα γινόταν ο τάφος των Τούρκων και θα γινόταν αιτία, για πενήντα χρόνια να μην ξανασηκώσουν κεφάλι. Αλλά ήταν θέμα ηγεσίας...»

« Θα ήταν μεγάλη κουβέντα να μιλήσω για προδοσία. Απλώς μου έχει μείνει μια πίκρα στο στόμα, διότι δεν βρέθηκαν άνθρωποι εκείνη τη στιγμή να σηκώσουν το ανάστημα τους. Ας ήταν και χουντικοί, ας ήταν και μακαριακοί...Έλειπε η ηγεσία».

« Ο κωδικός της επιχείρησης βγήκε μετά...Τον μάθαμε κατόπιν εορτής. Μετά Χριστόν βγήκαν πολλοί προφήτες. Θυμάμαι όμως, ότι δίπλα από το αεροπλάνο περνούσαν τροχιοδεικτικά πυρά, καθόταν δίπλα μου ένας στρατιώτης ο Νικόλαος Φουντουρουδάκης από την Ασή Γωνιά. Γυρίζει και μου λέει: «κυρ λοχαγέ, σφαίρες βλέπω δίπλα». «Όχι, βρε» του λέω, «όπως μαρσάρει το αεροπλάνο πετάει σπίθες. Φτάσαμε στο αεροδρόμιο προσγειωθήκαμε, χωρίς να ξέρει κανένας. Γνώση της Κύπρου είχαν δυο – τρεις αξιωματικοί που είχαν υπηρετήσει παλαιότερα, όπως ο Βασίλης ο Μανουράς. Φτάσαμε γύρω στις 2 με 3 τα ξημερώματα. Μας πήραν από κει και μας πήγαν σε ένα χώρο, χωρίς να ξέρουμε τι γίνεται. Κουρασμένοι, άυπνοι, λουφάξαμε κάτω από τα δέντρα και περιμέναμε διαταγές. Κατά τις 10 το πρωί, μας φώναξε ο διοικητής, μας είπε που βρισκόμαστε, τι κάνουμε και μας είπε ότι είχε πάει για ενημέρωση στο στρατηγείο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη φράση του, ότι το προγεφύρωμα των Τούρκων είχε πλάτος γύρω στο ενάμιση χιλιόμετρο κι ένα βάθος γύρω στα 600 μέτρα . Δεν ξέρω πως και γιατί, αλλά τη δική μας τη μονάδα την κρατήσανε για εφεδρεία, δεν την εμπλέξανε, στην πρώτη φάση... Ήμασταν η εφεδρεία του ΓΕΕΦ»..

Το μεσημέρι της 22 Ιουλίου, μας είπε τα μαντάτα στο προσκλητήριο ο διοικητής, ότι έλειπε το προσωπικό από ένα αεροσκάφος, 30 άτομα και επιπλέον ένα αεροσκάφος όπου επικεφαλής ήταν ο συχωρεμένος ο συμμαθητής μου ο Σταύρος ο Μπένος, υπολοχαγός, είχε δεχτεί ένα βλήμα απόφραξης από κάτω. Εκεί μέσα είχαν σκοτωθεί δυο φαντάροι, ο Οικονομάκης και ο Νόμπελης, κι είχε και εννιά τραυματίες οι οποίοι διακομίστηκαν στο νοσοκομείο. Έτσι λοιπόν σε επιφυλακή, σε ετοιμότητα κάναμε έναν έλεγχο του προσωπικού, μιλήσαμε στους στρατιώτες μας, τους ενθαρρύναμε. Στις 23 το πρωί, επειδή είχα τα καθήκοντα διευθυντού Α' Γραφείου, έλαχε σε μένα ο κλήρος μαζί με τον ιατρό της μονάδας τον Κοσκινά και τον λοχαγό τον Κυριάκου, να πάμε να κάνουμε αναγνώριση νεκρών. Είχα αυτή την ατυχή αποστολή να πάω να αναγνωρίσω τους νεκρούς. Όταν φτάσαμε στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, μιλάμε ένας λόφος από κομμάτια του αεροπλάνου και καμένα πτώματα δεξιά αριστερά, όπως τα αρνιά το Πάσχα, πλην τριών που αναγνωρίζονταν. Τους είχαν βρει οι Κύπριοι και τους είχαν βάλει κάτω από ένα Πεύκο. Τους θυμάμαι σαν τώρα, ήταν ο Τσαλκεράνης, ο Χριστόπουλος και ο Χατζόπουλος. Πήγαμε και τους κάναμε αναγνώριση. Πάνω σε ένα χαρτόνι έγραψα τα ονόματα τους. Αφού τελείωσα το μακάβριο έργο της αναγνώρισης των νεκρών, γύρισα στην έδρα που είχαμε μεταφερθεί. Όταν φτάσαμε είχε φύγει η μονάδα...

« Μας είπε ο διοικητής ότι το μεγαλύτερο κομμάτι της Μοίρας, με επικεφαλής τον ταγματάρχη Μανουρά ξεκίνησαν να πάνε να πιάσουν το αεροδρόμιο της Λευκωσίας, γιατί απειλείτο. M αζί τους και ο λοκατζής Γεώργιος Χρονιάρης. Οι μόνοι που είχαμε μείνει πίσω ήμουν εγώ, ο υποδιοικητής της μονάδας ο Κυριάκου, ο διοικητής και δυο – τρεις στρατιώτες. Όταν ξεκινήσαμε για το αεροδρόμιο, φτάνοντας στη Σχολή Γρηγορίου, κοντά στο αεροδρόμιο, δεχτήκαμε καταιγισμό πυρών. Μας βαράγανε, οι Τούρκοι δεν πρέπει να ήταν πάνω από 100 μέτρα . Μιλάμε πάρα πολύ κοντά... Από άγνοια της περιοχής – άλλοι την ξέρανε – πέσαμε στο ρυάκι του δρόμου, γέμισα το όπλο μου και άρχισα να ρίχνω μόνος μου απέναντι και να βαδίζω με κατεύθυνση προς το αεροδρόμιο. Οι άλλοι που ήξεραν την περιοχή μας φώναξαν – αν θυμάμαι καλά πρέπει να ήταν ο λοχαγός ο Κυριάκου – μου λέει «γύρνα πίσω μην πας προς τα κεί». Μέχρι να γυρίσω πίσω, από μέσα από το αεροδρόμιο αντελήφθησαν τι γινόταν, βγήκε ένα τμήμα, μέσα σε αυτό και ο Χρονιάρης, για να έρθει να μας προστατεύσει. Βγήκε ταυτόχρονα ένα άρμα, εκτελώντας πυρά κατάφεραν να μας απεγκλωβίσουν. Έτσι λοιπόν κρατήσαμε το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Όλη μέρα κρατάγαμε το αεροδρόμιο και ανταλλάσσαμε πυρά με τους Τούρκους. Πρέπει τα δικά μας παιδιά να καθαρίσανε πάρα πολλούς, ίσως κι αυτοί (οι Τούρκοι) δεν ξέρανε πόσοι ακριβώς ήμασταν εκεί, αλλιώς το αεροδρόμιο θα το είχαν πάρει»

« Κάποια στιγμή ήρθαν οι ΟΗΕδες και ζήτησαν να τους παραδώσουμε το αεροδρόμιο».

« Μπροστά στις διαπραγματεύσεις ήταν ο Μανουράς. Όταν ήρθαν λοιπόν του είπαν να παραδώσει το αεροδρόμιο. Και θυμάμαι χαρακτηριστικά το διάλογο, επειδή εγώ μιλούσα αγγλικά, ενώ ο Μανουράς δεν μιλούσε. Του είπε ο επικεφαλής των ΟΗΕδων, ένας Αυστριακός, ότι «είναι εντολή του πρέσβη Λαγάκου να παραδοθεί το αεροδρόμιο» και απάντησε με την περιβόητη φράση: «Ποιος Λαγάκος, ταγματάρχης Μανουράς εδώ». .. Αυτή ήταν η απάντηση του. Πράγματι, ήρθε ο διοικητής μετά έγιναν διαπραγματεύσεις και αφού εξασφαλίσαμε πρώτα ότι θα απομακρυνθούν οι Τούρκοι και θα έχουμε όλα τα εχέγγυα, έτσι την επομένη εγκαταλείψαμε το αεροδρόμιο. Στο μεταξύ είχε γίνει και η αλλαγή εξουσίας στην Ελλάδα, με την επιστροφή του Καραμανλή. Κι έτσι για τη Μοίρα, τελειώνει στην ουσία η πρώτη φάση των επιχειρήσεων στην Κύπρο, που αφορούσε αποκλειστικά τη μάχη του αεροδρομίου. Πιστεύω ότι μια μέρα θα μου δοθεί η ευκαιρία να καταγράψω την ιστορία της Πρώτης Μοίρας Καταδρομών. Το χρωστάμε σε αυτούς που έφυγαν, αλλά το χρωστάμε και σε αυτούς που θα έρθουν..

Τα Υπόλοιπα Από την ΑΝΩΓΗ

Κύπρος 1974 !!! 34 Χρόνια Η "Σιωπή της Ανοχής" Πρέπει να Παύση.

Ξημερώματα σήμερα Κυριακής 20 Ιουλίου και ώρα 5:45 άρχισαν να κτυπούν δαιμονισμένα οι σειρήνες φέροντας μνήμες 34 χρόνια πίσω στους παλιότερους και υπενθύμιση στις νεότερες γενιές για το ολοκαύτωμα που υπέστη το νησί την ημέρα αυτή....

και τί εγινε ....ετσι χτυπούν εδώ και 34 χρόνια...Δεν θα αναλύσουμε το γιατί και πως έφτασε από το 1974 μέχρι σήμερα το Μαρτυρικό Νησί σε αυτή την κατάσταση , διότι τόμοι έχουν γραφεί για αυτό , πολλά έχουν ειπωθεί ,και συνεχίζετε , συνεχίζετε η συζήτηση χωρίς κανένα ορατό αποτέλεσμα , και ο «Πενταδάκτυλος είναι Μουντός» ( έκφραση του Κ Χριστόφια),
Μπορεί να φανταστεί αυτό κανείς στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής;.... 

           

- 40% Πρόσφυγες = 120,000,000 πρόσφυγες
- Ένας στους τριακόσιους Αγνοούμενος = 1,000,000,000 άνθρωποι αγνοούμενοι
- Ένας στους ογδόντατεσσερις σκοτωμένος = 3,600,000 άνθρωποι σκοτωμένοι
- 37% της γης κατεχόμενη

- Η πρωτεύουσα του κράτους μοιρασμένη στα 2

Αυτό που συμβαίνει στο μαρτυρικό νησί είναι όμως γεγονός

Έτσι νιώθουν οι Ελληνοκύπριοι 34 Χρόνια

 

40% Πρόσφυγες = 200,000 Πρόσφυγες
- Ένας στους τριακόσιους αγνοείται = 1619 αγνοούνται
- Ένας στους ογδοντατέσσερις σκοτώθηκε = 6,000 σκοτώθηκαν

- 37% της Κύπρου βρίσκεται υπό κατοχή για 34 χρόνια

- Η πρωτεύουσα της Κύπρου Λευκωσία είναι ημικατεχόμενη

Ας κάνουμε μία όμως αναδρομή στο σύγχρονο παρελθόν της Ιστορία του Νησιού που λίγοι νομίζω γνωρίζουν…
1878 Η Τουρκία ηττάται κατά κράτος από την Ρωσσία. Η Μεγάλη Βρετανία εκβιάζει την Τουρκία προσφέροντάς της τερματισμό του Ρωσσο-τουρκικού πολέμου με αντάλλαγμα την Κύπρο. Ο Βενιαμίν Ντισραέλι στα εβραϊκά ή "εξαγνισθέν" Λόρδος Μπίκοσφιλντ στα Αγγλικά, επιθυμεί Αγγλική κατοχή της Κύπρου ώστε αυτή να γίνει ευκολότερα, τμήμα της Ισραηλινής επικρατείας. 'Έτσι, από τον Ιούλιο του 1878, οι Άγγλοι κυβερνούν την Νήσο. Ένας πρώην χριστιανός κρυφο-εβραίος που στο τέλος ξαναέγινε εβραίος λοιπόν, που ήταν και ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ευρώπης, ο Ιωσήφ Νάσι το 1571, έδωσε την Κύπρο στους Τούρκους και ένας άλλος πρώην όμως εβραίος που έγινε χριστιανός κρυφο-εβραίος., ο Ντισραέλι, τον οποίον στηρίζουν οι πλουσιότεροι άνθρωποι της Ευρώπης οι εβραίοι Ρότσιλντς, τώρα τους την παίρνει. Όλοι βέβαια λειτούργησαν με στόχο την Ισραηλοποίηση της Νήσου. 
1880-1881 Αναχώρησις Κυπρίων εθελοντών για την Ελλάδα. Επιθυμούν να αγωνισθούν για την απελευθέρωση Ηπείρου-Θεσσαλίας. Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Σωφρόνιος στέλνει για ενίσχυση στην Ελλάδα μεγάλο αριθμό μεταγωγικών ζώων, τους περιζήτητους Κυπριακούς ημιόνους ή γαϊδάρους.
1895-1897 Μικρός αριθμός Κυπρίων, κυρίως φοιτητών, συμμετέχουν στην Κρητική Επανάσταση.
1897 Περισσότεροι από 1000 Κύπριοι εθελοντές κατατάσσονται στον Ελληνικό Στρατό και συμμετέχουν στον άτυχο πόλεμο του 1897, αψηφώντας τις αντίθετες διαταγές της Αγγλικής Αρμοστείας. Οι περισσότεροι συμμετέχουν στο μόνο νικηφόρο τμήμα του πολέμου με διοικητή τον Σμολένσκη.
1903 Το Νομοθετικό Συμβούλιο Κύπρου (6 κυβερνητικοί υπάλληλοι, και αιρετοί 6 χριστιανοί και 3 μουσουλμάνοι) επιτυγχάνει την ψήφιση του πρώτου ΕΝΩΤΙΚΟΥ ΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ.
1904-1906 Ο Στερεοελλαδίτης "εθνικός" ποιητής Σπύρος Ματσούκας διατρέχει την Κύπρο συλλέγοντας 6000 λίρες υπέρ του Εθνικού Στόλου.
1904-1908 Τουλάχιστον 8 Κύπριοι εθελοντές μετέχουν στα ανταρτικά Ελληνικά Σώματα στον ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ.
1912 Παραιτούνται οι χριστιανοί βουλευταί του Νομοθετικού Συμβουλίου. Διεξάγονται μεγάλα συλλαλητήρια υπέρ της ΕΝΩΣΕΩΣ. Στις χριστιανο-μουσουλμανικές συγκρούσεις που ακολουθούν, φονεύονται 5 στην Λεμεσό. 1800 εθελοντές κατατάσσονται στον Ελληνικό Στρατό και παίρνουν μέρος στους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους. Στο Μπιζάνι σκοτώνεται πολεμώντας ο 40χρονος δήμαρχος Λεμεσού Χριστόδουλος Σώζος.
1915 Η Αγγλία προσφέρει την Κύπρο στην Ελλάδα ως αντάλλαγμα για την έξοδό της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο στο στρατόπεδο των συμμάχων της ΑΝΤΑΤ. Η πρότασης απορρίπτεται από την Βασιλική κυβέρνηση Ζαϊμη.
1916-1919 Περίπου 16.000 Κύπριοι (χριστιανοί και μουσουλμάνοι) κατατάσσονται τον Αγγλικό στρατό και πολεμούν στο Μακεδονικό μέτωπο με βάση την Θεσσαλονίκη. Μερικές εκατοντάδες κατατάσσονται στον στρατό της Εθνικής Άμυνας του Βενιζέλου. Εξού και τα τοπωνύμια στην Κύπρο ,Μακεδονίτισσα ,Μακεδονομάχων και τα αλλαχθέντα επώνυμα σε «Μακέδονα» «Μελάς» Κτλ 
1923 Με την συνθήκη της Λωζάννης η Τουρκία παραιτείται κάθε δικαιώματος στην Κύπρο. 
1925 Ανακήρυξες της Κύπρου σε Αγγλική Αποικία.
1931 Οκτώβριος: Παγκύπρια λαϊκή εξέγερσης (Οκτωβριανά) που εκτονώνεται με τον εμπρησμό του Αγγλικού Κυβερνείου και λεηλασίες των κυβερνητικών αποθηκών και γραφείων. Οι Άγγλοι τότε εξορίζουν τις κορυφαίες εκκλησιαστικές και πολιτικές προσωπικότητες και καταλύουν τις συνταγματικές ελευθερίες αποβάλλοντες δικτατορία. (Παλμεροκρατία). Αρχίζει η προσπάθεια των Άγγλων για δημιουργία ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ.
1940 Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος καταλύει εκ των πραγμάτων την Παλμεροκρατία. Με το δέλεαρ της ΕΝΩΣΕΩΣ 37.000 Κύπριοι (χριστιανοί και μουσουλμάνοι) κατατάσσονται και πολεμούν τον Άξονα. 6.000 άνδρες του Κυπριακού συντάγματος πολεμούν το 1941 στην Ελλάδα και 2.300 αιχμαλωτίζονται από τους Γερμανούς.
1950 ΕΝΩΤΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. Το 95.71% των Κυπρίων (χριστιανών και μουσουλμάνων) ψηφίζουν υπέρ της ΕΝΩΣΕΩΣ με την Ελλάδα. Εκλέγεται αρχιεπίσκοπος ο Μακάριος ο Γ'. 
1953 Ορκωμοσία στας Αθήνας Μακαρίου-Γρίβα υπέρ του ΕΝΩΤΙΚΟΥ αγώνος.
1954 Η Ελλάς δια του πρωθυπουργού Παπάγου καταθέτει προσφυγή στην 9η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ζητώντας Αυτοδιάθεση των Κυπρίων. Ο Άγγλος υφυπουργός αποικιών απαντά ότι ορισμένα εδάφη της κοινοπολιτείας ποτέ δεν θα ανεξαρτητοποιηθούν.
1955 Έναρξης του ενόπλου ενωτικού αγώνος της ΕΟΚΑ. Οι Άγγλοι συγκαλούν στο Λονδίνο την "Τριμερή Διάσκεψη" με συμμετοχή Ελλάδος-Τουρκίας. Λίγο πριν την λήξη της Τριμερούς ξεσπούν στην Κωνσταντινούπολη τα "Σεπτεμβριανά".
1956 Εξορία Μακαρίου στις Σεϋχέλλες. Οι Άγγλοι απαγχονίζουν τον Καραολή και τον Δημητρίου. Σε όλη την Ελλάδα πραγματοποιούνται πρωτοφανείς σε αγριότητα και πάθος αντιβρετανικές φιλοκυπριακές διαδηλώσεις.
1957 Μάρτιος: Ηρωικός θάνατος του Γρηγόρη Αυξεντίου. Απαγχονισμός του Ευαγόρα Παλληκαρίδη.
1958 Σχέδιο Μακμίλλαν για τριπλή συγκυριαρχία στην Κύπρο. Ο Μακάριος αποδέχεται λύση Ανεξαρτησίας με εγγύηση του ΟΗΕ. Οι Άγγλοι εφαρμόζουν το σχέδιο επαναφοράς των Τούρκων στην Κύπρο με σκοπό την ενδυνάμωσή τους και την τελική διχοτόμηση. Ηρωικός θάνατος του Κυρριάκου Μάτση.
1959 Το σχέδιο της Κυπριακής Ανεξαρτησίας υπό την εγγύηση της ΤΟΥΡΚΙΑΣ, δηλαδή η συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου, προσυπογράφεται από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ο οποίος μετά την προδοτική υπογραφή του, δηλώνει δουλικά ότι ήταν η πιο όμορφη μέρα της ζωής του. Τον Δεκέμβριο εκλέγεται πρόεδρος ο Μακάριος και αντιπρόεδρος ο Φαζίλ Κουτσούκ. 
1960 Επίσημη ανακήρυξης, στις 16 Αυγούστου, της Κυπριακής Ανεξαρτησίας.
15 Ιουλίου 1974 η ελληνική χούντα μαζί με την στελέχη της ΕΟΚΑ Β’ έκαναν πραξικόπημα εναντίον της Κυπριακής Κυβέρνησης.
20 Ιουλίου 1974, Αττίλας 1 Μέσα σε λίγες μέρες οι Τούρκοι κατέλαβαν ένα σημαντικό μέρος της επαρχίας Κερύνειας.
14 Αυγούστου 1974 ,Αττίλας 2 , δε σταμάτησαν παρά μόνο αφού συμπλήρωσαν την κατοχή 37% του κυπριακού εδάφους.
Και από τότε μέχρι σήμερα Σιωπή Ανοχής…….

Χωρίο Μελίτη Φλωρίνης Ωρα Μηδέν......

Η ανάδειξη του θέματος της αυριανής συγκέντρωσης στην Μελίτη Φλωρίνης , μέρες τώρα από τα ΜΜ ενημέρωσης ,προκαλεί απορία . Αναρωτιέμαι εάν πρόκειται για αφέλεια , βλακεία ,η σκοπιμότητα και προσπάθεια παραπληροφόρησης από αυτά . Κάνουμε αυτό τον συνειρμό διότι εμείς που παρακολουθούμε στενά τα τεκταινόμενα και τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην Βαλκανική χερσόνησο, είμαστε κοντά ,έχουμε παρά πολλές και αξιόπιστες πηγές ,είμαστε μέσα στην καρδιά των γεγονότων και δεν κοιμόμαστε όπως το κράτος των Αθηνών, ξέρουμε , πως δεν έγινε τίποτα στην γείτονα χώρα από αυτά που λέχθηκαν στα κανάλια . Ούτε συγκεντρώσεις με χιλιάδες ακροδεξιούς σκοπιανούς ,ούτε αλυτρωτισμοί, ούτε φασίστηκα συνθήματα, παρά μόνο κάτι χλιαρές συγκεντρώσεις Παππούδων και γριών ,ναι παππούδων και γριών ,όπως γίνεται κάθε φορά . Εξαίρεση η Επιστολή του Νικόλα στον Έλληνα πρωθυπουργό .

Τρανταχτό παράδειγμα για όλα αυτά τα που λέμε ,δηλαδή για την παραπληροφόρηση των ΜΜε και ότι τίποτα δεν γίνεται από την γείτονα Χώρα στην γιορτή του προφήτη Ηλία , είναι η συνέντευξη του Δήμαρχου Μελίτης, Κώστα Τσακμάκη εδώ
Φέτος το κακό έγινε ,από δημοσιογράφους (Τον γνωστό με την χάρλευ και το πούρο) που βρήκαν μακεδόνες ,από έγκριτες εφημερίδες ,από bloggers , από τηλεοπτικούς καλοθελητές παππάρες ,από τα κανάλια . Τώρα τα βλέμματα είναι στραμμένα στο χωρίο Μελίτη, εκεί που δεν γνώριζαν την Ύπαρξη αυτού του τόπου ,παρά μόνο οι τοπικοί παράγοντες και η διοικητική περιφέρεια της Φλώρινας ,ως εκ θαύματος έγινε πασίγνωστο μέσω δορυφορικών συνδέσεων , «αποκαλυπτικών ρεπορτάζ», και από τους τηλεοπτικούς ξερόλες .

Τώρα χρειάζεται προσοχή στην αυριανή συγκέντρωση μην έχουμε προβοκάτσια εκ μέρους Σκοπιανών η αλλότριων Υπηρεσιών διότι όπως αναφέραμε όλων η προσοχή είναι στραμμένη εκεί .Μια προβοκατόρικη ενέργεια θα πάρει ανεξέλικτες διαστάσεις είτε τηλεοπτικά ,είτε δημοσιογραφικά, και θα εκθέσει την Ελλάδα ακόμη μία φορά ,αφού είναι γνωστό πως σε περιόδους κρίσεων οι πολιτικοί μας δυστυχώς δεν μπορούν να σταθούν στο ανάστημα τους και να πάρουν πρωτοβουλίες ,είναι επιεικώς ανίκανοι.
Ένας ακόμη λόγος που πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή ,είναι το ξαφνικό ενδιαφέρον από μέρος της Αμερικανικής διπλωματίας για την Συγκέντρωση στο χωρίο Μελίτη. Ξαφνικά ,λόγω της παραπληροφόρησης που αναφέραμε εξαιτίας των ΜΜ ενημέρωσης και του ντόρου που δημιουργήθηκε ,εξέφρασε το ενδιαφέρον του να παραβρεθεί στην συγκέντρωση και ο Αμερικανός πρόξενος της Θεσσαλονίκης κ.Υee . Διπλωμάτης με περγαμηνές από την εποχή του Κοσσόβου ,Σερβίας , και από τα υψηλόβαθμα στελέχη της στελέχωσης του ΝΑΤΟ επί δεκαετίας ,της Αμερικανικής Διπλωματίας .Μάλιστα είναι αυτός που ξεκίνησε επί τριετίας ενέργειες για την Ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου που πραγματοποιήθηκε υπό τις ευλογίες του ΝΑΤΟ και της Αμερικής .
Αύριο πρέπει να επικρατήσει η Ηρεμία, η Λογική , η ψυχραιμία διότι μας βλέπουν πάρα πολλά μάτια !!!
Μελίτη Ωρα Μηδέν...........

Ο ΄Ελληνας Παππούς του Γκρούεφσκι Στα Αρχεία Του Ελληνικού Στρατού!!!

Σας Παραθέτουμε και εμείς από το μέρους μας, επίσημη Πληροφορία για τον Έλληνα Παππού του Γκρούεφσκι από την ποιό αξιόπιστη πηγή του Ελληνικού Κράτους ,Τα αρχεία του ΓΕΣ.

Από του Βιβλίο Του Γ.Ε.Σ ''ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ Β' ΠΠ 1940-1945'' Γράφει τα παρακάτω για τον Παππού του Γκουέφσκι:

''ΓΡΟΥΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ. ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ: ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΣΚΟΠΟ ΦΛΩΡΙΝΑΣ ΤΟ 1911, ΤΗΣ 603/ΙΙ ΜΟΝΑΔΟΣ. ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΦΛΩΡΙΝΑΣ ΣΤΙΣ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1940''

Προς ενημέρωση μερικών... 

Και αναρωτιέμαι.... μήπως όλα που γίνονται ,τα αδιάλλακτα , τα αφύσικα ,οι αποκαλύψεις με την ελληνική του καταγωγή , οδεύουν τελικά σε σενάριο στο να είναι σε μερικά χρόνια τα Σκόπια Υπερνομαρχία της Ελλάδος και αυτός ενας ακόμη Υπερνομάρχης;….......

Αναμένουμε τις Εξελίξεις .......

Εσείς τι λέτε; 

ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΑ ΤΗΣ F.Y.R.O.M.

Tον Αύγουστο του 2005, το υπουργείο Παι­δείας και Αθλητισμού της FYROM ενέκρινε την κυκλοφορία και τη χρήση στα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας μιας σειράς νέων εγχειριδίων για τη διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας. Βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας, κυ­κλοφορούν περισσότερα των δύο εγχειριδίων για κάθε τάξη και δίδεται στον δάσκαλο το περιθώριο επιλογής του εγχειριδίου που θα διδάξει στην τάξη του. Έτσι, στα παλαιότερα εγχειρίδια, εκδόσεων 2003 και 2004, προστέθηκαν τα ακόλουθα:
α) Για την Ε΄ τάξη: Kocтa Aииeвскн, Дapиикa Пeтpeскa, Bиолета Aчковска και Baнчо Горгиев, Иcmopu΄α зо V оллеленuе [Εγχειρίδιο Ιστορίας 5ης Δημοτικού], Σκόπια 2005.
β) Για την Στ΄ τάξη: Милан Бошковцки, ЈорАОН Илиоски και Небо Дервиши, Пеморна за VI оллеленuе [Εγχειρίδιο Ιστορίας 6ης Δημοτικού], Σκόπια 2005.
γ) Για την Ζ΄ τάξη: Bиолета Aчковска, Baнчо Горгиев, Фе]зула Шабани και Далибор ЈОБОНОБСКМ, Историа за VII оллеленuе [Εγχειρίδιο Ιστορίας 7ης Δημοτικού], Σκόπια 2005, και Блаже Ристовски, Шукрх Рахими, Цимо Младенобски, CrojaH Κиселоновски και Тодор Чепреганов, Петорна за VII оллеленuе [Εγχειρίδιο Ιστορίας 7ης Δημοτικού], Σκόπια 2005
δ) Για την Η΄ τάξη: Владо Велковски, Халид Се[ди, АрnjaH Ап] адеми, Димка Рхстеска και Горги Павловски , l / lcropnja за VIII оллеленuе [Εγχειρίδιο Ιστορίας 8ης Δημοτικού], Σκόπια 2005
Την ίδια έγκριση έλαβαν και τα εγχειρίδια που εξέδω­σε ο εκδοτικός οίκος Ma кедонска иск pa για την Ε΄ και την Στ΄ τάξη της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, τα οποία όμως δεν ήταν κατά τη σύνταξη του παρόντος στη διά­θεσή μας. Επισημαίνεται, ωστόσο, ότι όλα τα εγχειρίδια συντάσσονται βάσει του αναλυτικού προγράμματος που εκπονείται από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Συνεπώς, μπορεί με βεβαιότητα να υποστηριχθεί ότι δεν πρόκειται να αποκλίνουν από την εικόνα που παρουσιάζουν τα υπό εξέταση σχολικά εγχειρίδια.
Στα συγκεκριμένα εγχειρίδια, η ύλη είναι περιορι­σμένη σε σχέση με εκείνα των παλαιοτέρων ετών. Κάθε σχεδόν σελίδα κοσμείται από φωτογραφίες ή χάρτες, γεγονός που αφήνει ακόμη λιγότερο χώρο στο κείμενο. Από την άλλη πλευρά, η ύλη που αφιερώνεται στην εθνική ιστορία έχει περιοριστεί σημαντικά προς όφελος της παγκόσμιας και κυρίως της βαλκανικής ιστορίας. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι από τις εκατόν είκοσι και εκατόν τριάντα σελίδες των εγχειριδίων της Ζ΄ τάξης, τα 2/3 αυτών κατατάσσονται σε ενότητες για την παγκόσμια, την ευρωπαϊκή και τη βαλκανική ιστορία, ενώ οι υπόλοι­πες αναφέρονται στην εθνική «μακεδονική» ιστορία. Θα πρέπει όμως να επισημανθεί ότι, στις ενότητες για την βαλκανική ιστορία, το 50% της ύλης αναφέρεται στην ιστορία του αλβανικού έθνους και κράτους.
Πέραν των ποσοτικών αλλαγών που παρατηρούνται, στα νέα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας της FYROM κα­ταβλήθηκε προσπάθεια να περιορισθούν οι φραστικές εξάρσεις που αφθονούσαν σε παλαιότερα εγχειρίδια και οι οποίες στόχευαν στο θυμικό των μαθητών. Η απάλειψη των στοιχείων αυτών κρίνεται κατ’ αρχήν θετική. Ωστόσο και τα νέα εγχειρίδια συνεχίζουν να καλλιεργούν στους μαθητές το όραμα της «Μεγάλης Μακεδονίας». Μάλιστα, στα εγχειρίδια του 2005 στον σλαβομακεδονικό αλυτρω­τισμό προστέθηκε και ο αλβανικός.
Αυτό γίνεται διακριτό μέσα από τα εξής κυρίως στοι­χεία:
α) Τον γεωγραφικό προσδιορισμό της «πατρίδας».
β) Την ιστορική συνέχεια της «πατρίδας».
γ) Την εθνοτική ταυτότητα του πληθυσμού της «πατρί­δας».
δ) Τον «διαμελισμό» της «πατρίδας».
ε) Την καταπίεση της «μακεδόνικης» μειονότητας στην Ελλάδα.
στ) Την καλλιέργεια του αλβανικού αλυτρωτισμού.

Α. Ο γεωγραφικός προσδιορισμός της «πατρίδος»
Η οπτική απεικόνιση της «πατρίδας» επιτυγχάνεται με τη χρήση του χάρτη με τα «γεωγραφικά και εθνοτικά όρια της Μακεδονίας». Πρόκειται για τον γνωστό χάρτη που παρήχθη στα τέλη του 19ου αιώνα από βουλγαρικούς κύκλους και αναπαράγεται από τη σλαβομακεδονική ιστοριογραφία από το 1945 και μετέπειτα.
Ο συγκεκριμένος χάρτης αναπαράγεται στο κεφάλαιο «Για τη Μακεδονία στα Βαλκάνια» κατά την προϊστορική εποχή, στη σελίδα 20 του εγχειριδίου της Ε΄ Δημοτικού του A ииевски . Δίδεται, δηλαδή, στον μαθητή η εντύ­πωση ότι από την προϊστορική κιόλας εποχή η Μακε­δονία αποτελούσε μία διακριτή ενότητα, τα σύνορα της οποίας -όλως περιέργως- ταυτίζονται με τον γνωστό χάρτη «των εθνοτικών και γεωγραφικών συνόρων της Μακεδονίας».
Η οπτική απεικόνιση αυτής της γεωγραφικής ενό­τητας επανέρχεται σε διάφορες ιστορικές περιόδους, Στο εγχειρίδιο της Γ τάξης του Ристовски (σ. 95) αναφέρεται στη λεζάντα ότι πρόκειται για «Χάρτη της νοτιοδυτικής Μακεδονίας με τις επαναστατημένες περιοχές στην Εξέγερση της Νάουσας-Ηe гуш ». Στον υπομνηματισμό διευκρινίζεται ότι η συνεχόμενη γραμμή απεικονίζει «τα γεωγραφικά-εθνοτικά σύνορα της νοτι­οδυτικής Μακεδονίας», ενώ με χρώμα αποδίδεται «η εξεγερμένη περιοχή».
Στη σελίδα 120 του ίδιου εγχειριδίου ο χάρτης τιτλοφορείται «Η Μακεδονία την εποχή της Εξέγερσης του Ίλιντεν». Σύμφωνα με τον υπομνηματισμό, με συνε­χόμενη γραμμή σημειώνονται τα γεωγραφικά-εθνοτικά σύνορα της Μακεδονίας.
Στη σελίδα 16 του εγχειριδίου της Η΄ τάξης του Велковски , οι συντάκτες παραποίησαν χάρτη που τυ­πώθηκε πριν τους Βαλκανικούς Πολέμους για τα βασίλεια και τους βασιλείς των Βαλκανίων. Στον συγκεκριμένο χάρτη η «Μακεδονία» χρωματίστηκε εκ των υστέρων, για να δώσει στους μαθητές την εντύπωση ότι αποτε­λούσε μία αναγνωρίσιμη περιοχή κατά το 1912. Πέραν της απεικόνισης της «Μεγάλης Μακεδονίας», εμφανής είναι η προσπάθεια διάκρισης της Μακεδονίας και της Ελλάδας. Στον χάρτη που τιτλοφορείται, «Οι αποικίες των Ελλήνων» και απαντάται στη σελίδα 37 του εγ­χειριδίου της Ε΄ Δημοτικού του Аииевски , υπάρχουν οι ενδείξεις «Μακεδονία - МАКЕДОНИЈА » και «Ελλάδα- ХЕЛАДА ».
Αντίστοιχα, στον χάρτη της σελίδας 39 του ίδιου εγχειριδίου, που τιτλοφορείται «Αθήνα και Σπάρτη», η «Μακεδονία» χρωματίστηκε διαφορετικά, ώστε να διακριθεί από τις ελληνικές πόλεις-κράτη.
Το ίδιο συμβαίνει και στον χάρτη της εποχής της ακμής της Ρώμης, όπου καταβάλλεται προσπάθεια διαχωρισμού της «Μακεδονίας-МАКЕДОНИЈА» και της «Ελλάδας-ХЕЛАДА». Αλλά η παγίωση του διαχω­ρισμού αυτού συντελείται και μέσω των κειμένων. Για παράδειγμα, στο ίδιο εγχειρίδιο (σ. 56) αναφέρεται ότι στην εποχή του Φιλίππου Β’ η Μακεδονία βρισκόταν στο κεντρικό τμήμα της Βαλκανικής Χερσονήσου, βορείως της Ελλάδας.
Ουσιαστικά, στα νέα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας της FYROM η «Μακεδονία» παρουσιάζεται ως μία αρχικά γεωγραφική και στη συνέχεια γεωγραφική-εθνοτική ενότητα. Τα σύνορά της φέρεται να έχουν χαραχθεί κατά την προϊστορική εποχή και να διατηρούνται καθ’ όλη την ιστορική περίοδο. Δίδεται δε η εντύπωση στους μαθητές ότι η «Μακεδονία», παρά τις εξελίξεις που σημειώνovταν στη διάρκεια του χρόνου, παρέμεινε διαχρονικά μία αναγνωρίσιμη ενότητα, την οποία «διαμέλισε» η Συνθήκη του Βουκουρεστίου, το 1913.
Β. Η ιστορική συνέχεια της «πατρίδας»
Στόχος των συγγραφέων των σχολικών εγχειριδίων εί­ναι να πείσουν τους αναγνώστες -εν προκειμένω τους μαθητές του Δημοτικού- ότι οι σημερινοί Σλαβομακεδό­νες είναι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων, συνδέο­ντας έτσι το απώτερο παρελθόν με το παρόν. Διάσπαρ­τα στοιχεία εντοπίζονται σε όλα τα εγχειρίδια. Η σύνοψη αυτών περιγράφεται στο εγχειρίδιο που εισαγάγει τους μαθητές στο μάθημα της Ιστορίας, δηλαδή στο εγχειρί­διο της Ε΄ τάξης του Аииевски (σσ. 4-5):
Η πατρίδα μας έχει μακρά και πλούσια ιστορία. Στην αρχαιότητα ήταν πολύ ισχυρό κράτος. Την εποχή του Φιλίππου Β’, η Μακεδονία ήταν το ισχυρότερο κράτος της Βαλκανικής Χερσονήσου, ενώ στην εποχή του υιού του, Αλέξανδρου του Μακεδόνα, απλωνόταν σε τρεις ηπείρους και αποτελούσε παγκόσμιο κράτος.
Αργότερα, κατά τον Μεσαίωνα, με τη δράση των Θεσσαλονικέων αδελφών Κυρίλλου και Μεθοδίου και τις απαρχές της σλαβικής γραφής και λογοτεχνίας, η Μακεδονία είχε σημαντική συμβολή στον παγκόσμιο πολιτισμό.
Κατά την περίοδο της Αυτοκρατορίας του Σαμουήλ (10ος-11ος αιώνας), η Μακεδονία αποτελούσε ισχυρό κρότος στη Βαλκανική. Αργότερα, η ίδια περιήλ­θε συχνά υπό ξένη εξου­σία (βυζαντινή, βουλ­γαρική, σερβική). Στα τέλη του 14ου αιώνα, η Μακεδονία κατακτήθη­κε από τους Οσμανλή­δες και εντάχθηκε στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Οι πρόγονοί μας αγαπού­σαν την πατρίδα τους και αγωνίζονταν γι’ αυτήv. Ήγειραν εξεγέρσεις για να απελευθερωθούν από την ξένη εξουσία. Μία από τις μεγαλύτερες και γνωστότερες εξεγέρσεις ήταν η Εξέγερση του Ίλιντεν (1903), όταν ιδρύθηκε η Δημοκρατία του Κρουσόβου.
Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1912-1913), η Μακεδονία διαμελίσθηκε μεταξύ των γειτονικών χωρών, της Βουλγαρίας, της Ελλάδας και της Σερ­βίας, ενώ ο πληθυσμός της ήταν εκτεθειμένος στην απεθνικοποίηση.
Στο σχήμα που ακολουθεί το σύνολο των εγχειριδίων, η γραμμική και αδιάσπαστη συνέχεια της «μακεδόνικης» ιστορίας παρουσιάζεται ως αυτονόητη. Η έννοια της συνέχειας δομείται γύρω από τον όρο «Μακεδονία». Υπογραμμίζεται η υπεροχή της «πατρίδας» τόσο στον πολιτικό τομέα, αφού απλώνεται σε τρεις ηπείρους, όσο και στον πολιτιστικό τομέα, αφού θεωρείται σημαντική [η] συμβολή [της] στον παγκόσμιο πολιτισμό.
Γ. Η εθνοτική ταυτότητα του πληθυσμού της «πατρίδας»
Μετά την οριοθέτηση της «Μακεδονίας» ως διαχρονικής «πατρίδας», επιχειρείται να καταδειχθεί η διατήρηση και η ομοιογένεια του «μακεδόνικου» έθνους από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Στόχος των συγγραφέων των σχολικών εγχειριδίων είναι να παρουσιάσουν την ιστορία του σλαβομακεδονικού έθνους ως μία συνέχεια στον χώρο και τον χρόνο και να διαμορφώσουν στους μαθη­τές την αίσθηση ότι είναι κληρονόμοι και συνεχιστές του πολιτισμού της Αρχαίας Μακεδονίας. Επιχειρείται να συνδεθούν οι σημερινοί Σλαβομακεδόνες με τους Αρχαίους Μακεδόνες. Σε ό,τι αφορά την αρχαιότητα, καταβάλλεται προσπάθεια να γίνει διαχωρισμός μεταξύ Αρχαίων Μακεδόνων και Νοτίων Ελλήνων. Ο μαθητής καλείται να επισημάνει μερικές διαφορές στην οργάνωση του μακεδόνικου κράτους και των ελληνικών πόλεων, αλλά και να σκεφθεί γιατί οι Μακεδόνες οργάνωναν τους δικούς τους ολυμπιακούς αγώνες, ανεξάρτητα από τους ολυμπιακούς αγώνες στην Ελλάδα ( Аииевски , σσ. 56 και 58). Η προσπάθεια αυτή καθίσταται περισσότερο εμφανής στις αναφορές για τον μακεδόνικο πολιτισμό. Το πάνθεον των Μακεδόνων περιλαμβάνει μόνο τον Δία, την Зеирена [Αφροδίτη], τον Διόνυσο και τον Ηρακλή, όχι όμως και τους υπόλοιπους θεούς του Ολύμπου. Οι Μακεδόνες φέρεται να μιλούν «μία ιδιαίτερη γλώσσα, η οποία ήταν συγγενική των γλωσσών των γειτονικών λαών (Ελλήνων, Ιλλυριών, Θρακών) και ότι, εν πάση περιπτώσει, «διέφεραν από τους άλλους λαούς στον τρόπο ένδυσής τους» ( Аџиевцки , σ. 67). Η προσπάθεια χάραξης διαχωριστικών γραμμών αγγίζει μερικές φορές τα όρια της φαιδρότητας:
Οι Μακεδόνες έτρωγαν καθισμένοι, εν αντιθέσει με τους Έλληνες και τους Ρωμαίους, που έτρωγαν ξα­πλωμένοι. Ωστόσο, στα συμπόσια μιμούνταν κάποιες φορές τους Έλληνες και έτρωγαν ξαπλωμένοι» ( Аџиевски , σ. 67).
Στα νέα σχολικά εγχει­ρίδια Ιστορίας της πρω­τοβάθμιας εκπαίδευσης της FYROM απουσιάζει ακόμη και το επιχείρημα του «εξελληνισμού» των ανώτερων στρωμάτων της μακεδόνικης κοι­νωνίας, που χρησιμο­ποιούνταν σε εγχειρίδια παλαιοτέρων ετών προ­κειμένου να αιτιολο­γηθεί στους μαθητές η ύπαρξη ελληνικών επιγραφών, η διοργά­νωση θεατρικών παραστάσεων στην ελληνική к .λπ. Η ίδια αντίληψη για τη διαφορετικότητα Ελλήνων και Μακεδόνων υπάρχει και για την εποχή των διαδόχων του Αλεξάνδρου. Ο ελληνιστικός πολιτισμός θεωρείται καρπός της συνένωσης του μακεδόνικου και του ελληνικού πολιτισμού με τον πολιτισμό των ανατολικών λαών ( Аџиевски , σ.71).
Είναι γνωστό ότι τα σλαβικά φύλα εγκαταστάθηκαν στη Βαλκανική πολλούς αιώνες αργότερα. Η ένταξη των αρχαίων Μακεδόνων στην εθνογενετική πορεία του «μακεδόνικου έθνους» επιχειρείται με τον ακόλουθο τρόπο:
Κατά την εγκατάσταση των Σλάβων στη Μακεδονία, αυτοί συνάντησαν τους αρχαίους Μακεδόνες. Στην αρχή οι σχέσεις τους ήταν άσχημες, αλλά στην πορεία βελτιώθηκαν. Οι Μακεδόνες ήταν χριστιανοί και με ανώτερο πολιτισμό. Σταδιακά άρχισαν να συνεργάζο­νται μεταξύ τους. Οι Σλάβοι για τη νέα τους πατρίδα αποδέχθηκαν το όνομα Μακεδονία και άρχισαν να ονομάζονται Μακεδόνες. Οι γηγενείς [ starosedelci ] Μακεδόνες αποδέχθηκαν τη σλαβική γλώσσα, αργό­τερα και τη σλαβική γραφή. Υπολείμματα των αρχαίων Μακεδόνων είναι οι Βλάχοι ( БОШКОСКИ , σ. 32).
Παρατηρεί, δηλαδή, κανείς, ότι στα νέα σχολικά εγχει­ρίδια της FYROM εγκαταλείφθηκε ο όρος «Μακεδόνες Σλάβοι – Μaκe донски Слобени », που χρησιμοποιούνταν κατά κόρον στα προγενέστερα εγχειρίδια για την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο προκειμένου να χαρακτηρίσει τους Σλάβους της Μακεδονίας. Το σύνολο του γηγενούς πληθυσμού φέρεται να έχει εκσλαβισθεί και ταυτισθεί με τους σλαβικής πλέον καταγωγής «Μακεδόνες». Σε κάθε περίπτωση όμως, η χρήση του όρου «Μακεδόνες» (με την έννοια που του προσδίδει η σλαβομακεδονική ιστοριογραφία) τοποθετείται πριν από τον εκχριστια­νισμό των Σλάβων της περιοχής, την ίδια ακριβώς χρονική περίοδο που η «Μακεδονία» αναδεικνύεται σε πατρίδα των «Μακεδόνων». Από αυτό το χρονικό σημείο κι έπειτα, η Μακεδονία θεωρείται ότι κατοικείται από «Μακεδόνες». Κατά την περίοδο π.χ. του Σαμουήλ, αναφέρεται ότι η μακεδόνικη αυτοκρατορία κατοικείτο κατά το μεγαλύτερο μέρος της από Μακεδόνες, ενώ εκτός από αυτούς ζούσαν Έλληνες, Αρμένιοι, Βλάχοι, Αλβανοί, Σέρβοι κ.ά. [ Бошкоцки , σ. 46). Άλλωστε, κατά τον Бошкоцки (σ. 35) οι άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος ήταν στην καταγωγή τους Σλάβοι από τη Θεσσαλονίκη ( Солун στο πρωτότυπο).
Επισημαίνεται, τέλος, η προσπάθεια της ένταξης των Βλάχων στην εθνογενετική πορεία των Σλαβομακε­δόνων. Οι τελευταίοι θεωρούνται πλέον απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων, που κατόρθωσαν να διατηρήσουν τα εθνοτικά τους χαρακτηριστικά και να επιβιώσουν μέχρι τις μέρες μας.
Δ. Ο «διαμελισμός» της «πατρίδας»
Κεντρική θέση στην παρουσίαση του «διαμελισμού» της «Μακεδονίας» κατέχουν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι, οι οποίοι χαρακτηρίζονται «κατακτητικοί». Στο σχολικό εγχειρίδιο της Ζ΄ τάξης Δημοτικού της Ачкоск a (σ. 114) το σχετικό κεφάλαιο τιτλοφορείται «Η κατακτητική πολιτική των βαλκανικών χωρών έναντι της Μακεδονίας», ενώ η συ­γκεκριμένη ιστορική περίοδος περιγράφεται ως εξής:
Κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο (1912), στην περιοχή της Μακεδονίας, κατά των οθωμανικών δυνάμεων, πολέμησε ο σερβικός, ο ελληνικός και ο βουλγαρικός στρατός. Οι οθωμανικές στρατιωτικές δυνάμεις ηττήθη­καν και αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν. Η Μακεδονία κατακτήθηκε και διαμελίστηκε μεταξύ της Σερβίας, της Ελλάδας και της Βουλγαρίας.
Στη συνέχεια, οι συντάκτες του εγχειριδίου απευθύ­νουν την ακόλουθη προτροπή προς τους μαθητές:
«Αvάλυσε τον χάρτη της Μακεδονίας μετά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο σε σχέση με τις κατακτημένες περιοχές από την πλευρά των γειτονικών κρατών»,
και συνεχίζουν:
Ούτε μία από τις βαλκανικές χώρες δεν ήταν ικανο­πoιημένη από τον διαμελισμό. Εξαιτίας αυτού, ξέσπασε πόλεμος μεταξύ τους, ο οποίος είναι γνωστός ως Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος (1913). Στη συνέχεια, το μεγα­λύτερο τμήμα της Μακεδονίας το έλαβε η Ελλάδα. Στη Σερβία περιήλθε η περιοχή της σημερινής Δημοκρατίας της Μακεδονίας χωρίς τη Στρώμνιτσα και τη γύρω πε­ριοχή, ενώ το υπόλοιπο -το πιο μικρό- τμήμα περιήλθε στη Βουλγαρία. Αυτός ο διαμελισμός επικυρώθηκε με τη Συνθήκη Ειρήνης του Βουκουρεστίου (Αύγουστος 1913).
Η ίδια συγγραφέας χαρακτηρίζει τα αποτελέσματα των Βαλκανικών Πολέμων (σ. 116) ως:
Καταστροφικά για τη Μακεδονία. Διαμελίσθηκε μεταξύ της Σερβίας, της Βουλγαρίας και της Ελλάδας, ενώ ένα μικρό τμήμα της προσαρτήθηκε στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος.
Σύμφωνα με το εγχειρίδιο Ιστορίας της Ζ΄ Δημοτικού του Ристовски (σ. 97), οι Βαλκανικοί Πόλεμοι στόχευαν «στην εκδίωξη των Οσμανλήδων από τη Βαλκανική και τον διαμελισμό των περιοχών που βρέθηκαν υπό την κυριαρχία τους». Κατά την άποψη του, που διατυπώνεται στη σελίδα 130,
ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος προσέλαβε ανοικτό κατακτη­τικό αντιμακεδονικό χαρακτήρα, ενώ οι Έλληνες στρα­τιώτες διακρίθηκαν για τα εγκλήματά τους σε βάρος του μακεδονικού άοπλου πληθυσμού.
Για τον ίδιο (σ. 131):
Η Συνθήκη Ειρήνης του Βουκουρεστίου είχε βαριές πο­λιτικές, εθνοτικές και οικονομικές επιπτώσεις για τον μακεδόνικο λαό. Με τη συνθήκη αυτή διασπάσθηκε η εδαφική και η εθνοτική ενότητα της Μακεδονίας, άρ­χισε η διαδικασία εθνοτικής εκδίωξης του μακεδόνι­κου πληθυσμού και ο αποικισμός μη μακεδόνικου πλη­θυσμού, με στόχο την αλλαγή του παραδοσιακού ιστο­ρικού εθνοτικού χαρακτήρα της Μακεδονίας. Το μακε­δόνικο όνομα και η μακεδόνικη γλώσσα απαγορεύθη­καν και τα βαλκανικά κράτη άσκησαν πολιτική αφομοίω­σης και απεθνικοποίησης. Η μακεδόνικη οικονομία κα­ταστράφηκε και ο πληθυσμός αναγκάστηκε να μετανα­στεύσει από την γενέθλια χώρα.
Στη σελίδα 135 του ίδιου εγχειριδίου γράφεται ότι:
Η Μακεδονία στις 30 Ιουλίου (10 Αυγούστου) του 1913 με τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου διαμελίσθηκε σε τέσσερα τμήματα μεταξύ των εμπολέμων πλευρών: τη Σερβία (Μακεδονία του Βαρδάρη), την Ελλάδα (Μακεδονία του Αιγαίου) και τη Βουλγαρία (Μακεδο­νία του Πιρίν), ενώ ένα μικρότερο τμήμα δόθηκε στο νεοϊδρυθέν κράτος της Αλβανίας. Με την πράξη αυτή διασπάσθηκε η ολότητα της Μακεδονίας, κάτι που επικυρώθηκε στη Συνθήκη Ειρήνης των Βερσαλλιών (1919) και των Παρισίων (1946).
Ο «διαμελισμός της πατρίδας» οπτικοποιείται μέσα από διάφορους χάρτες. Στη σελίδα 114 του εγχειριδίου της Ζ΄ τάξης της Ачкоцка , Ο χάρτης τιτλοφορείται «Η Μακε­δονία μετά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο». Με κίτρινο χρώμα σημειώνεται «η ελληνική ζώνη κατοχής», με κόκκινο «η σερβική ζώνη κατοχής» και με πράσινο «η βουλγαρική ζώνη κατοχής».
Στο εγχειρίδιο της Η τάξης του Ристовски (σ. 14) ο χάρτης φέρει τον τίτλο «Η διαμελισμένη Μακεδονία μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο». Στον υπομνηματισμό αναφέρεται ότι η διακεκομμένη γραμμή δηλώνει «τα κρατικά σύνορα», η ευθεία «τα όρια της Μακεδονίας», το κόκκινο χρώμα «την ελληνική κατοχή», το μπλε «την σερβική κατοχή», το μωβ τη «βουλγαρική κατοχή» και το κίτρινο την «αλβανική κατοχή».
Στη σελίδα 131 του εγχειριδίου Ιστορίας της Ζ΄ τάξης του Ристовски , ο χάρτης τιτλοφορείται «Η Μα­κεδονία στα γεωγραφικά-εθνοτικά σύνορά της μετά τον διαμελισμό (1913)». Σύμφωνα με τον υπομνηματισμό, με διακεκομμένη γραμμή σημειώνονται τα «σύνορα των κρατών», ενώ με συνεχόμενη «τα γεωγραφικά-εθνοτικά σύνορα». Επισημαίνεται το γεγονός ότι συγγραφέας των συγκεκριμένων εγχειριδίων είναι ο γνωστός ακαδημαϊκός και πρώην αντιπρόεδρος της FYROM κατά τη διετία 1991­-1992, Μπλάζε Ρίστοφσκι.
Ο ίδιος χάρτης του «διαμελισμού της Μακεδονίας» απαντάται και στη σελίδα 54 του εγχειριδίου της Η τάξης Δημοτικού του Be лковски . Ο χάρτης φέρει τον τίτλο «Ο διαμελισμός της Μακεδονίας» και σύμφωνα με τη λεζάντα, η κίτρινη γραμμή δηλώνει τα «εθνοτικά σύνορα» και το πράσινο χρώμα «το τμήμα της περιοχής υπό την Ελλάδα».
Τέλος, στη σελίδα 115 του ανωτέρω εγχειριδίου ο χάρτης τιτλοφορείται «Η Μακεδονία μετά τον Β΄ Βαλκανι­κό Πόλεμο». Ο χρωματισμός παραπέμπει άμεσα σε έναν ενιαίο χώρο που διαμελίσθηκε από τα γειτονικά κράτη. Ταυτόχρονα, άλλο εγχειρίδιο καλεί τους μαθητές να θυ­μηθούν τα «εθνοτικά ιστορικά σύνορα της Μακεδονίας» ( Велковски , σ. 55).
Ε. Η «καταπίεση της μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα
Κύριο στοιχείο της προσέγγισης αυτής είναι να πεισθούν οι μαθητές ότι μετά τον «διαμελισμό» της «πατρίδας», συμπαγείς «μακεδονικοί» πληθυσμοί παρέμειναν εντός των εθνικών συνόρων των κρατών που τη «διαμέλι­σαν». Μετά τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, η ελληνική Μακεδονία χαρακτηρίζεται ως το «αιγαιατικό τμήμα της Μακεδονίας» ( Ристовски , Εγχειρίδιο Ιστορίας 8ης Δημο­τικού, σσ. 13, 31, 46, 86, 101, 103, 151, 152, 153 και 154 και Велковски , Εγχειρίδιο Ιστορίας 8ης Δημοτικού, σσ. 39,53,54,87,110,111,112,114,127,150 και 151), δίνοντας την αίσθηση στους μαθητές ότι πρόκειται για αλύτρωτο τμήμα της «πατρίδας».
Η κατάσταση περιγράφεται με τα μελανότερα χρώ­ματα. [ ] «Μακεδόνες υπερασπιζόμενοι τα εθνικά τους δικαιώματα», Владо Велковски, Халид Се[ди, АрnjaH Ап] адеми, Димка Рхстеска και Горги Павловски , l / lcropnja за VIII оллеленuе [Εγχειρίδιο Ιστορίας 8ης Δημοτικού], Σκόπια 2005, σ. 39.
Στην περίπτωση του εγχειριδίου του Велквски , οι συγγραφείς, έχοντας υπόψη ότι η εικόνα δημιουργεί αμεσότερη εντύπωση, κοσμούν σχετικό κεφάλαιο με πίνακα Έλληνα ζωγράφου (σ. 39). Ο πίνακας φέρει στα ελληνικά την επιγραφή «Αη Λαός», απεικονίζει χαρακτη­ριστικές ελληνικές μορφές (στρατιώτης, τσολιάς κλπ.), την ελληνική σημαία, το τε­τράστιχο του Γιάννη Ρίτσου «Μικρός λαός και πολεμά/ δίχως σπαθιά και βόλια ... » και είναι γενικά διάσπαρτος με ελληνικά σύμβολα. Στη λεζάντα του πίνακα οι μαθη­τές διαβάζουν: «Μακεδόνες υπερασπιζόμενοι τα εθνικά τους δικαιώματα». Σε ό,τι αφορά τους στόχους του «προοδευτικού μακεδονικού κι­νήματος» στη διάρκεια του Μεσοπολέμου, το εγχειρίδιο Ιστορίας της Η’ τάξης του Ристовски υποστηρίζει:
«Όλοι οι Μακεδόνες αγωνιστές τάσσονταν υπέρ του εθνικού αυτοπροσδιορισμού και της ενοποίησης του μακεδονικού λαού σε ένα ξεχωριστό κράτος».
Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος θεωρείται ότι επέφερε νέα δεινά στους «Μακεδόνες», αφού η «πατρίδα» τους «διαμελίσθηκε» εκ νέου από άλλους δυνάστες. Το σχετικό κείμενο του Велковски κοσμείται (σ. 100) από χάρτη που φέρει τον τίτλο, «Ο χάρτης της κατακτημένης Μακεδονίας μετά την παράδοση της διοίκησης από τους Γερμανούς στους Βουλγάρους». Στη λεζάντα του χάρτη σημειώνονται με διακεκομμένη γραμμή τα «σύνορα των κρατών» και με συνεχόμενη γραμμή τα «γεωγραφικά και εθνοτικά σύνορα».
Η ίδια εικόνα παρουσιάζεται και στο εγχειρίδιο της Η΄ τάξης του Ристовски (σ. 87), με τον χάρτη να φέρει τον τίτλο, «Η διαμελισμένη Μακεδονία μετά την κατάκτηση του 1941». Σύμφωνα με τον υπομνηματισμό, η διακεκομ­μένη γραμμή δηλώνει «τα γεωγραφικά και εθνοτικά σύ­νορα», το σκούρο μπλε χρώμα την «γερμανική κατοχή», το ανοικτό μπλε τη «βουλγαρική κατοχή», το κίτρινο την «ιταλική κατοχή» και το ροζ την «αλβανική κατοχή».
Εκτιμάται, ωστόσο, ότι ο «μακεδονικός» λαός δεν αποδέχθηκε ως δεδομένη την κατάσταση αυτή και άρ­χισε να οργανώνει αγώνα για την απελευθέρωσή του. Η οπτικοποίηση του αγώνα αυτού πραγματοποιείται με τη χρήση χαρτών για τις «ελεύθερες περιοχές». Στο σχολικό εγχειρίδιο της Η’ τάξης του Be лковски (σ. 105) παρατίθεται χάρτης με τίτλο «Οι επιτυχίες των μακεδονικών μονάδων συνέβαλαν στην αύξηση των ελεύθερων περιοχών». Στον χάρτη σημειώνονται ως ελεύθερες και μερικές περιοχές της ελληνικής Μακεδονίας, δημιουργώντας την εντύπωση ότι απελευ­θερώθηκαν από τους Παρτιζάνους του Τίτο. Πρόκειται για αναπαραγωγή της γνωστής ιστορίας, σύμφωνα με την οποία ο ΕΛΑΣ επέτρεψε την είσοδο και παραμονή μονάδων Παρτιζάνων στην ελληνική επικράτεια. Παρά το γεγονός ότι ο (ελληνικός) ΕΛΑΣ ήλεγχε ευρύτερες περιοχές στην ελληνική Μακεδονία, οι περιοχές αυτές δεν θεωρούνται ελεύθερες.
Η ίδια αντίληψη καλλιεργείται και σε δύο χάρτες του εγχειριδίου της Ζ΄ τάξης του P истовски . Στο χάρτη της σελίδας 92 με τίτλο, «Οι ελεύθερες περιοχές της Μακεδονίας το 1942» έχουν χρωματιστεί με μπλε χρώμα ως «ελεύθερες» και μερικές περιοχές της ελληνικής Μακεδονίας, ενώ ο χάρτης της σελίδας 94 χρωματίζει τις «ελεύθερες» περιοχές κατά το έτος 1943. Ο αγώνας του «μακεδόνικου» κινήματος κατά τη διάρκεια της Κατοχής περιγράφεται στο εγχειρίδιο Ιστορίας της Η τάξης του Ристовски (σ. 103) ως ακολούθως:
Οι Μακεδόνες του αιγαιατικού τμήματος της Μακεδο­νίας μετείχαν στον Αvτιφασιστικό Αγώνα. Στη διάρκεια του αγώνα προέβαλλαν τις πολιτισμικές-εθνικές αξίες τους. Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Μακεδόνες κατόρθωσαν να προβάλλουν τις μακεδο­νικές πολιτισμικές-εθνικές και γλωσσικές αξίες. Στη διάρκεια του Λαϊκού Απελευθερωτικού Αγώνα, στην Αιγαιακή Μακεδονία τυπώνονταν διάφορες μακεδο­νικές εφημερίδες όπως: Slavjanomakedonski glas , Iskra , Pobeda , Sloboda και άλλες, άνοιξαν τα πρώτα μακεδονικά σχολεία, τυπώθηκαν εγχειρίδια και βιβλία, ενώ η μακεδονική γλώσσα εισήχθη και στην τέλεση της Θείας Λειτουργίας.
Παραπλήσια είναι και η εικόνα που κομίζουν οι μαθητές από το εγχειρίδιο του Be лковски (σ. 112). Αναφορικά με την εξιστόρηση των γεγονότων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου παρατηρείται μία σημαντική διαφοροποίηση σε σχέση με την Εξέγερση της Δράμας (1941), την οποία η σλαβομακεδονική ιστοριογραφία θεωρούσε εξέγερση του «μακεδονικού» λαού. Στο σχολικό εγχειρίδιο του Be лковски (σ. 87), η εξέγερση θεωρείται ότι προκλήθη­κε από «την πίεση της βουλγαρικής κυβέρνησης σε βάρος του ελληνικού προσφυγικού πληθυσμού». Η πολιτική αυτή προκάλεσε «μεγάλη δυσαρέσκεια στον ελληνικό και μακεδονικό πληθυσμό, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει η Εξέγερση της Δράμας, στην οποία μετείχαν και Μακε­δόνες που βρίσκονταν υπό την επιρροή του ΚΚΕ».
Σε κάθε περίπτωση όμως, τα δύο εγχειρίδια συμφω­νούν ότι, «μετά το 1945, όλες οι κατακτήσεις του μακεδο­νικού λαού ακυρώθηκαν εκ νέου από το ελληνικό κράτος και η Ελλάδα συνέχισε την παραδοσιακή πολιτική της απεθνικοποίησης και της αφομοίωσης του μακεδονικού λαού σ’ αυτό το τμήμα της Μακεδονίας» ( Велковски , σ. 112 και Ристовски σ. 103).
Και τα δύο σχολικά εγχειρίδια αναφέρονται στον ελληνικό Εμφύλιο Πόλεμο και συγκλίνουν στην άποψη ότι οι Σλαβομακεδόνες αποτέλεσαν τον βασικό φορέα του πολέμου» ( Ристовски , σ. 152, Be лковски , σ. 151). [ ] Στο ίδιο εγχειρίδιο (σ. 154) γίνεται λόγος για την «ίδρυ­ση του ελεύθερου μακεδονικού κράτους», δηλαδή της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, το οποίο μάλιστα χαρακτηρίζεται ως «ελεύθερη Μακεδονία». Οι αναφο­ρές αυτές οδηγούν, μάλλον αβίαστα, τους μαθητές στο συμπέρασμα ότι τα υπόλοιπα τμήματα της Μακεδονίας ήταν «σκλαβωμένα».
Η πολιτική που ακολούθησε η Ελλάδα μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο θεωρείται συνέχεια της πολιτικής της απεθνικοποίησης και της αφομοίωσης, ενώ στους Μακεδόνες που κατέφυγαν στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες, τους αφαιρέθηκε η υπηκοότητα, τους απαγορεύ­θηκε η επιστροφή στη χώρα και δεν τους αναγνωρίσθηκε το δικαίωμα στην περιουσία (Be лковски , σ. 151). Η πολιτική της Ελλάδας παραλληλίζεται με την αντίστοιχη της Τουρκίας, καθώς οι δύο χώρες δεν σέβονται τα εθνικά δικαιώματα των μειονοτήτων τους (Μακεδόνων, Κούρδων).
ΣΤ. Η καλλιέργεια του αλβανικού αλυτρωτισμού
Η καλλιέργεια του αλβανικού αλυτρωτισμού στα σχολικά εγχειρίδια Ιστορίας της FYROM είναι περιορισμένη, κυ­ρίως λόγω της μικρότερης έκτασης που καταλαμβάνει η ύλη που καλύπτει την ιστορία του αλβανικού έθνους. Σε κάθε περίπτωση όμως, το εξελικτικό σχήμα που ακολου­θείται έχει ομοιότητες με το αντίστοιχο σλαβομακεδονι­κό. Θα περιοριστούμε στα στοιχεία εκείνα που επιχειρούν να ορίσουν τα «αλβανικά» εδάφη, τον «διαμελισμό» τους, και να «καταδείξουν» την «κατασταλτική» πολιτική του ελληνικού κράτους.
Στη σελίδα 50 του εγχειριδίου της A чкоска υποστη­ρίζεται ότι «οι Αλβανοί δεν συμφωνούσαν με τις μεταρ­ρυθμίσεις και αποφάσισαν να προβάλουν αντίσταση κατά τη διάρκεια της εφαρμογής τους. Το 1833 ξέσπασαν εξε­γέρσεις από την Τσαμουριά μέχρι τη Σκόδρα και από την Κολωνία μέχρι την Αυλώνα». Λίγο παρακάτω, στη σελίδα 52, γίνεται αναφορά στα «σχέδια για τον διαμελισμό της Αλβανίας», αφού υποστηρίζεται ότι «πριν ακόμη ξεσπάσει η Ανατολική Κρίση στη δεκαετία του 1870, τα γειτονικά Βαλκανικά κράτη, η Ελλάδα, η Σερβία και το Μαυροβούνιο, είχαν σχέδια για τη διεύρυνση των συνόρων τους και με περιοχές όπου υπήρχε αλβανικός πληθυσμός». Η πράξη του «διαμελισμού» φέρεται να υπογράφηκε στη Βουδαπέστη, καθώς θεωρείται (σ. 53) ότι:
Με τη συμφωνία αυτή έχουμε τον διαμελισμό των πε­ριοχών όπου διαβιούσαν Αλβανοί. Πράγματι, συγκεκρι­μένες περιοχές του οθωμανικού κράτους περιέρχονταν στην Ελλάδα, ενώ στη Σερβία δινόταν το Κόσοβο και στο Μαυροβούνιο τμήματα της Βόρειας Αλβανίας.
Μετά την ένταξη «αλβανικών» περιοχών στην ελληνική επικράτεια, υποστηρίζεται ότι το ελληνικό κράτος άρχισε να καταπιέζει τους αλβανικούς πληθυσμούς. Στη σελίδα 3 του εγχειριδίου της A чкоска αναφέρεται ότι:
Η κατάσταση των Αλβανών στην Τσαμουριά, η οποία παρέμεινε στο πλαίσιο του ελληνικού κράτους, συνέ­χισε να επιδεινώνεται, καθώς η ελληνική κυβέρνηση αρνιόταν όλα τα πολιτιστικά και εκπαιδευτικά δικαιώ­ματα των Αλβανών, εμποδίζοντάς τους μάλιστα να εκφράζονται και ως Αλβανοί. Αυτοί ζητούσαν αδιάκοπα τη βοήθεια των Μεγάλων Δυνάμεων, ωστόσο όλες οι προσπάθειές τους δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα.
Αντίστοιχη εικόνα «καταπίεσης» παρουσιάζεται και για την περίοδο του Μεσοπολέμου . Στο σχετικό απόσπασμα του εγχειριδίου του Ристовски (σ. 120) αναφέρεται ότι:
Ωστόσο, οι Αλβανοί της Ελλάδας βρίσκονταν σε εντε­λώς διαφορετική κατάσταση. Η ελληνική κυβέρνηση του Μεταξά ασκούσε ισχυρή πίεση στους Αλβανούς της Τσαμουριάς. Μεγάλος αριθμός ανδρών ηλικίας από 16 μέχρι 70ετών φυλακίστηκαν και μεταφέρθηκαν στα νησιά της Ελλάδας.
Για την περίοδο διεξα­γωγής του Ελληνοαλβανι­κού Πολέμου, το εγχειρίδιο του Велковски (σ. 92) υποστηρίζει ότι:
Ο ελληνικός στρατός, βοηθούμενος από Αλ­βανούς μαχητές, σύ­ντομα επανέκτησε την Τσαμουριά. Ο αλβανικός λαός στην Τσαμουριά συνέβαλε στον αγώνα κατά του φασισμού. Το καλοκαίρι του 1943, οι Αλβανοί μαχητές της Τσαμουριάς ενώθηκαν με τις μονάδες του ελληνικού στρατού και σχημάτισαν κοινό στρατό στον αγώνα κατά του κατακτητή, ενώ την άνοιξη του 1944 ιδρύθηκε το τάγμα Ali Demi , το οποίο εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ.
Για το δωσιλογικό κράτος, που ιδρύθηκε από τους lτα­λούς, πιστεύεται ότι:
Δεν ήταν η εθνοτική Αλβανία, καθώς δεν συμπεριέλαβε όλες τις περιοχές που κατοικούνταν από Αλβανούς. Εκτός των συνόρων της παρέμεινε η Τσαμουριά, πε­ριοχή στην Ελλάδα, κατοικημένη από μεγάλο αριθμό Αλβανών ( Велковски , σ. 91).
Παράλληλα, τα γεγονότα που διαδραματίσθηκαν το 1944 στην Ήπειρο, περιγράφονται στο εγχειρίδιο του Ристовски (σ. 120) ως ακολούθως:
Τον Ιούνιο του 1944, μετά την αποχώρηση των Γερμα­νών, άρχισε μία γενική επίθεση κατά του αλβανικού πληθυσμού της Τσαμουριάς. Σκοτώθηκαν περισσότεροι από χίλιοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Πολλοί στη συνέχεια αναγκάστηκαν να διαφύγουν στην Αλβανία.
Από τα παραπάνω καθίσταται φανερό ότι, παρά τις όποιες βελτιώσεις και τον περιορισμό των φραστικών εξάρσε­ων που στόχευαν στο θυμικό των μαθητών, το σύνολο των σχολικών εγχειριδίων Ιστορίας της FYROM για την πρωτοβάθμια εκπαίδευση εξακολουθεί να αναπαραγά­γει τα στερεότυπα που καλλιέργησε η σλαβομακεδονική ιστοριογραφία από το 1945 και εξής. Η «Μεγάλη Μακε­δονία» παρουσιάζεται ως μία αδιάσπαστη ενότητα στον χώρο και τον χρόνο. Από την άλλη πλευρά, οι σημερινοί Σλαβομακεδόνες εμφανίζονται κληρονόμοι της ιστορίας και του πολιτισμού των αρχαίων Μακεδόνων. Συντηρείται επίσης η προσέγγιση περί «διαμελισμού» της «εθνοτι­κής και γεωγραφικής Μακεδονίας», δυνάμει της Συνθή­κης του Βουκουρεστίου. Η τελευταία, μάλιστα, αντιμε­τωπίζεται ως η απαρχή της «καταπίεσης» των «Μακεδό­νων» που παρέμειναν στη «Μακεδονία του Αιγαίου». Τέ­λος, αξιοπρόσεκτη είναι η ανάδυση του αλβανικού εθνι­κισμού στα σχολικά εγχειρίδια της FYROM, ο οποίος -αν και εκτείνεται σε περιορισμένο χώρο- καλλιεργεί παρό­μοια στερεότυπα για την «Τσαμουριά».
Από το περιοδικό «Άρδην», τεύχος 67

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ

Συντάκτης: Κωνσταντίνος
Συνεργάτης
‘’Θέμα μακεδονικής μειονότητας και μακεδονικής γλώσσας έθεσε σε επιστολή που απέστειλε στον έλληνα πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή, ο πρωθυπουργός των Σκοπίων, Νίκολα Γκρούεφσκι. Ο σκοπιανός πρωθυπουργός αναφέρει προκλητικά ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να πάρουν πίσω τις περιουσίες τους, δεν μπορούν να επιστρέψουν στην Ελλάδα και δεν τους αποδίδεται η διπλή υπηκοότητα. Μάλιστα, στην επιστολή ο κ. Γκρούεφσκι καλεί τον έλληνα πρωθυπουργό να αλλάξουν την ιστορία και το παρελθόν, ενώ σημειώνει χαρακτηριστικά πως «με καλή θέληση μπορούν να διαγράψουμε τα λάθη του παρελθόντος και να δημιουργήσουμε ένα καλύτερο μέλλον για τους πολίτες μας’’.

Για το αν υπάρχει «Μακεδονική μειονότητα», νομίζουμε ότι ο Ελληνικός λαός έχει αποφανθεί με τη ψήφο του. Τη τελευταία φορά που συμμετείχαν οι Σκοπιανοί σε εκλογές, ήταν το 2004 (Ευρωεκλογές).Ως «ουράνιο τόξο», έλαβαν 6.176 ψήφους με ποσοστό 0,10% ενώ στη Μακεδονία πήραν τους παρακάτω ψήφους: Φλώρινα 1.203, Πέλλα 404, Α΄ Θεσ/νίκης 231, Ημαθία 219, Κοζάνη 199, Β’ Θεσ/νίκης 139, Κιλκίς 136, Καστοριά 101, Σέρρες 97, Πιερία 67, Καβάλα 57, Χαλκιδική 48, Δράμα 42 και Γρεβενά 12. Σύνολο 2955. Δηλαδή 2955 κάτοικοι της Μακεδονίας, δήλωσαν Σκοπιανομακεδόνες από τα 1.544.40 κατοίκων που ψήφισαν(ποσοστό 0,19% στο διαμέρισμα της Μακεδονίας)....
Εμείς θα ασχοληθούμε με την Ελληνική μειονότητα στο κράτος των Σκοπίων. Θα σας κουράσουμε με τους αριθμούς, αλλά αξίζει το κόπο να ταλαιπωρηθείτε λίγο και να τους διαβάσετε. Φυσικά δε λέμε ότι εμείς πρώτοι ανακαλύψαμε Έλληνες στα Σκόπια, αλλά με το μέσο νου που διαθέτουμε, διαπιστώνουμε ότι το Ελληνικό κράτος ακόμα και σήμερα κοιμάται.
Το παρακάτω κείμενο βασίζεται μόνο σε υποθέσεις, αλλά οι αριθμοί που αναφέρονται είναι αληθινοί.
Στην επίσημε ιστοσελίδα της Βουλγαρικής κυβέρνησης αναφέρεται ότι μετά τα γεγονότα του Ίλιντεν, ήρθαν στη χώρα 120.000 πρόσφυγες και μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, άλλοι 350.000(Βούλγαροι δεν διέμεναν στην Ανατολική Θράκη, άρα ήρθαν από την Ελλάδα και τη Σερβία).Σύνολο: 470.000
Από την Ελλάδα ξέρουμε ότι μετά τη συνθήκη του Βουκουρεστίου τη χώρα εγκατέλειψαν 110.000 Βούλγαροι, ενώ με την συνθήκη του Νεϊγί άλλοι 90.000. Σύνολο: 200.000 (Όλοι είχαν για προορισμό τη Βουλγαρία κι όχι τη σημερινή Π.Γ.Δ.Μ.).
Άρα από τη Σερβία εκδιώχθηκαν 470.000 – 200.000 = 270.000 Βούλγαροι.
Σύμφωνα με την απογραφή πληθυσμού που πραγματοποιήθηκε το 1904 στη Μακεδονία, όπως αποτυπώθηκε στον εθνογραφικό χάρτη, τον προσαρτημένο στο έργο του Ιταλού Amatore Virgilli και που συμφωνεί με τα αποτελέσματα που έδωσαν οι Γερμανοί και οι Αυστριακοί-που προΐστανται στην απογραφή (έχουμε αναφέρει σε άλλο μας κείμενο, ότι δε συμφωνούμε με καμία απογραφή, αλλά νομίζουμε ότι οι συγκεκριμένοι αριθμοί είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα, διότι οι ξένοι δεν μας συμπαθούσαν παραπάνω από τους Βούλγαρους) για τα σημερινά εδάφη της Π.Γ.Δ.Μ. οι αριθμοί ήταν οι παρακάτω:
Βιλαέτι Μοναστηρίου (χωρίς τις περιοχές Δίβρης και Ελμπασάν συν τους σημερινούς νομούς Φλώρινας, Καστοριάς και Κοζάνης) Έλληνες 261.283 Βούλγαροι 178.412
Σαντζάκι Σκοπίων (νότιο τμήμα Κοσόβου) Έλληνες 13.468 Βούλγαροι 172.055
Σύνολο Έλληνες 274.751 Βούλγαροι 350.467
Το ποσοστό κατοίκων που κατοικούσε στους σημερινούς Ελληνικούς νομούς, είναι περίπου 35%. Άρα από τους 274.751 Έλληνες θα αφαιρέσουμε το 35% που μετά το 1913 ήταν πλέον Έλληνες πολίτες. 274.751 – 96.163 = 178.588
Η μόνη ομαδική μετακίνηση Ελλήνων από τη Σερβία που καταγράφηκε, ήταν το 1919 που περίπου 5.000 Έλληνες εγκατέλειψαν το Μοναστήρι. Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους ελάχιστοι Έλληνες εγκατέλειψαν Σερβικά εδάφη, διότι οι σχέσεις Ελλάδας-Σερβίας ήταν άριστες και δεν υπήρχε απολύτως κανένα πρόβλημα μεταξύ των λαών. Και οι δυο χώρες εκδίωξαν μόνο Βούλγαρους από τα εδάφη τους, τους οποίους τους θεωρούσαν ως απειλή.
Εμείς αυθαίρετα θα ανεβάσουμε τους Έλληνες που εγκατέλειψαν τη Σερβία σε 20.000 (Μπορεί 15.000 άτομα να έφυγαν κατά μόνας). 178.588 – 20.000 = 158.588
Αφαιρούμε τους 270.000 Βούλγαρους που εκδιώχθηκαν από τη Σερβία (Π.Γ.Δ.Μ.) 350.467 – 270.000 = 80.467
Άρα μετά το 1919 στη σημερινή Π.Γ.Δ.Μ. παρέμειναν 158.588 Έλληνες και 80.467 Βούλγαροι. Με το δεδομένο ότι ο πληθυσμός της χώρας από το 1904 έως το 2002 (που έγινε η τελευταία απογραφή) πενταπλασιάστηκε έχουμε:
Έλληνες 158.588 Χ 5 = 792.940
Βούλγαροι 80.467 Χ 5 = 402.335
Σύνολο 1.195.275. Ο αριθμός είναι πολύ κοντινός στο 1.298.971 κατοίκους των Σκοπίων που το 2002 δήλωσαν «Μακεδόνες». Καλά πως από Έλληνες έγιναν Μακεδόνες;
Για μια ακόμη φορά το Ελληνικό κράτος, ευθύνεται 100% για τη δημιουργία ενός πολύ σοβαρού εθνικού θέματος. Οι άνθρωποι αυτοί εγκαταλείφτηκαν από την Ελλάδα και δεν έγινε καμία προσπάθεια να χαρακτηριστούν ως Έλληνες. Ο λόγος βέβαια ήταν ότι η Ελλάδα και η Σερβία εκείνη την εποχή ήταν σύμμαχες χώρες και δεν έπρεπε επ’ ουδενί να διαταραχτούν οι άριστες σχέσεις τους και για οποιοδήποτε θέμα. Κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί τους. Η γειτονική Βόρεια Ήπειρος είχε ελευθερωθεί δυο φορές από τον Ελληνικό Στρατό και οι αντιδράσεις από το Λαό ήταν σφοδρές για τη μη προσάρτηση στη χώρα. Γι αυτό και η Ελλάδα έκανε τα πάντα για την αναγνώριση της Ελληνικής μειονότητας στη νεοσύστατη Αλβανία. Το Μοναστήρι, η Στρώμνιτσα, η Γευγελή κλπ δεν είχαν ελευθερωθεί γι αυτό και κανένας δε μπήκε στο κόπο να τους αναγνωρίσει. Αν δεν είχε αναγνωριστεί η Ελληνική μειονότητα της Αλβανίας, σήμερα θα είχαμε ακριβώς το ίδιο εθνικό πρόβλημα σ’ αυτή τη περιοχή, όπως ακριβώς και με τα Σκόπια. Τι θέλουμε να πούμε:
Αυτοί οι Έλληνες που εγκαταλείφτηκαν στη τύχη τους, απογοητευμένοι από τη προδοσία της Ελλάδας και με το δεδομένο ότι δεν ήταν Βούλγαροι, Σέρβοι κλπ «γέννησαν» τη «Μακεδονική» εθνότητα και μεταλλάχτηκαν σε «Μακεδόνες»με όλα τα παραγόμενα. Ήταν τόσο πικραμένοι που εμπότισαν με μίσος τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, για κάθε τι Ελληνικό(εν μέρει είχαν δίκιο). Αρκετοί κατατάχθηκαν στο Δ.Σ.Ε. των Ελληνοσοβιετικών με σκοπό το κακό προς όλους αυτούς που τους πούλησαν. Ακριβώς τα ίδια θα είχαμε και με τους Ηπειρώτες και Βλάχους της Βορείου Ηπείρου, αλλά εκεί ευτυχώς προλάβαμε. Συμφωνείτε μ΄ αυτές τις σκέψεις; Νομίζω ότι είναι πολύ λογικές…
Κι ερχόμαστε στο ζουμί της υπόθεσης: Αφού ο Γκρουέφσκι (απόγονος Έλληνα κι αυτός όπως και ο Γκλιγκόροφ) ζητά αναγνώριση «Μακεδονικής» εθνότητας και γλώσσας, για 6.176 ανθρώπους, γιατί η κυρία Ντόρα δε βάζει κάτω τους αριθμούς και να ζητήσει αναγνώριση Ελληνικής μειονότητας στα Σκόπια. Οι αριθμοί -νομίζω- φωνάζουν. Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν έστω και με αλλαγμένη συνείδηση και στο χέρι μας είναι να τους διαφωτίσουμε και να τους δώσουμε να καταλάβουν ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό, είναι Έλληνες. Αλλά ποιος ν΄ ασχοληθεί; Η Ντόρα, ή ο γιος της; Νομίζετε ότι δε το ξέρουν; Και βέβαια γνωρίζουν οι πάντες για την ύπαρξη Ελλήνων στα Σκόπια, αλλά δε τολμούν να το ψελλίσουν γιατί τ’ αφεντικά τους (ξέρετε ποιοι είναι αυτοί) θα τους «θάψουν».Προτιμότερη η καρέκλα και τα μεγαλεία από την εθνική ήττα και ντροπή που έρχεται και είναι έξω από τη πόρτα μας.

Έλληνες πολιτικοί, Αντισταθείτε.